หลินชีเยี่ยและยูรินะสบตากัน หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง พวกเขาก็พยักหน้าเห็นด้วยตอนนี้พวกเขาไม่มีเงินติดตัวเลยสักบาท สภาพดูเหมือนขอทานเลยทีเดียว กลางดึกแบบนี้จะไปกินข้าวที่ไหนได้?แม้จะมีร้านที่ยังเปิดอยู่ แต่พวกเขาคงไม่สามารถเข้าไปกินแล้วหนีโดยไม่จ่ายเงินได้จริงๆ หรอก?ไม่ต้องพูดถึงการสอนเด็กอย่างยูรินะให้ทำเรื่องไม่ดี ตัวเขาหลินชีเยี่ยเองก็เป็นถึงหน่วยพิทักษ์ราตรี หัวหน้าหน่วยรบพิเศษที่ 5 ของต้าเซี่ย และเป็นศิษย์ปรมาจารย์กระบี่ ถ้าเรื่องที่เขากินแล้วไม่จ่ายเงินในญี่ปุ่นแพร่ออกไป หน้าตาเขาก็คงจะไม่เหลือแล้วถ้าเป็นหลินชีเยี่ยคนเดียว เขาคงไม่ไปกินข้าวแน่ เพราะด้วยสภาพร่างกายของเขาตอนนี้ คงไม่หิวเร็วขนาดนั้นแต่ยูรินะยังเป็นเด็ก เธอต้องการอาหารเห็นหลินชีเยี่ยพยักหน้าเห็นด้วย ลุงก็หันหลังเดินไปทางถนนที่เต็มไปด้วยแสงไฟนีออน“ตามมาเถอะ”หลินชีเยี่ยและยูรินะเดินตามเขาไป ผ่านถนนสายหลักของโดทงโบริ ยูรินะเดินไปพลางเงยหน้ามองร้านค้าหรูหราสวยงามรอบๆ ดวงตาคู่โตเต็มไปด้วยความประหลาดใจและความอยากรู้อยากเห็นทั้งสามคนเลี้ยวผ่านถนนหลายสาย ค่อยๆ ออกห่างจากถนนสายหลักที่คึกคัก มาถึงมุมถนนที่ค่อนข้างเปลี่ยว ในที่สุดก็หยุดอยู่หน้าร้านสองชั้นแห่งหนึ่งร้านนี้ไม่เล็ก และการตกแต่งก็ดูดีพอสมควร แต่เนื่องจากที่นี่มีคนผ่านไปมาน้อย จึงดูเงียบเหงาเป็นพิเศษ หลินชีเยี่ยเงยหน้ามองป้ายนีออนที่กะพริบวิบวับ คิ้วขมวดเล็กน้อย‘Bla
