อดอีกจานเสร็จ แล้ววางลงบนโต๊ะ ส่วนยูรินะนั่งอยู่หน้าจานข้าวหมูทอดของตัวเอง จ้องมองข้าวหมูทอดที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้ง กลืนน้ำลายไม่หยุด“หนูน้อย ทำไมไม่กินล่ะ? ไม่กินเดี๋ยวก็เย็นหมดนะ” ลุงเห็นท่าทางของยูรินะแบบนี้ จึงถามอย่างสงสัยยูรินะส่ายหัว “รอพี่ชายมาก่อน แล้วหนูค่อยกิน”ยูรินะรู้สึกหิวมาก แต่เธอก็ยังควบคุมความอยากอาหารของตัวเองไว้ได้ นั่งตัวตรงอยู่ตรงนั้น เพราะเธอไม่แน่ใจว่าคนสองคนตรงหน้านี้จะใส่อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่าเธอไม่ไว้ใจพวกเขา เธอเชื่อใจแค่หลินชีเยี่ยเท่านั้น ถ้าหลินชีเยี่ยบอกว่ากินได้ เธอถึงจะยอมกินเสียงฝีเท้าของหลินชีเยี่ยดังมาจากด้านข้าง ลุงหันหน้าไป กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พอเห็นหลินชีเยี่ยก็ชะงักไป แล้วสมองก็ว่างเปล่าไปชั่วขณะ……ตอนนี้หลินชีเยี่ยได้ล้างคราบสกปรกบนใบหน้าออกแล้ว เผยให้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาและเย็นชา เสื้อสูทนอกประดับเลื่อมพอดีตัวขับเน้นรูปร่างที่สมส่วนของเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบ สูงโปร่งแต่ไม่ขาดพลัง ทำให้คนมองไม่อาจละสายตาสิ่งที่น่าตื่นตาตื่นใจที่สุดคือปลายผมสีดำที่เปียกหมาดๆ ห้อยอยู่ข้างตา ดวงตาลึกล้ำของเขาแฝงไว้ด้วยประกายแสงริบหรี่ ทั้งร่างแผ่กลิ่นอายความสูงส่งอย่างบอกไม่ถูก ราวกับเป็นจักรพรรดิผู้สูงศักดิ์ เหนือสามัญภายใต้อิทธิพลของรากฐานรัตติกาล หลินชีเยี่ยเองก็ไม่รู้ตัวว่าบรรยากาศรอบตัวเขากำลังค่อยๆ คล้ายคลึงกับนิกซ์……แน่นอนว่านี่ไม่ใช่การแปลงเพศ แต่เป็น
