ไหลนองเป็นทะเลบนพื้น บนโซฟายาวที่ดูสบายมีศพห้าหกศพนอนหงายอยู่ ทุกศพมีรอยปาดคอน่าสยดสยองคนเหล่านี้ล้วนเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงของโอนิบิข้างๆ ศพเหล่านั้น ชายวัยกลางคนนั่งอย่างสงบ มือซ้ายโอบร่างไร้วิญญาณของอิชิซึกะ ทาคุยะ หัวหน้าแก๊งโอนิบิมือขวากำลังเขย่าแก้วแชมเปญเบาๆ ฟองละเอียดลอยขึ้นในของเหลว ส่องประกายระยิบระยับภายใต้แสงไฟหลากสีในห้องเขายกแก้วขึ้นจิบ ดวงตาเรียบเฉยมองไปยังคุณไอที่เดินเข้ามา“มีอะไร?”“นายน้อยครับ คนที่เราส่งไปไล่ล่ายูรินะเกิดเรื่องแล้วครับ” คุณไอกล่าวอย่างนอบน้อม “สงสัยว่าจะเป็นเจ้าของดาบมากาตสึเข้ามาแทรกแซง พวกเขาถูกสกัดที่สะพานยามาซากิ ตอนนี้ยังต่อสู้กันอยู่”“เจ้าของดาบมากาตสึงั้นเหรอ?” ชายวัยกลางคนขมวดคิ้วเล็กน้อย “อามามิยะ ฮารูกิใช่ไหม?”“ไม่ใช่ครับ ที่นั่นไม่มีฝนตก และจากข้อมูลที่เราได้จากตำรวจโอซาก้า ชื่อของเขาคือ ‘อาซาบะ ชิจิยะ’ แต่หมายเลขและข้อมูลติดต่อที่เขาทิ้งไว้เป็นของปลอมทั้งหมด ยืนยันตัวตนไม่ได้”“นอกจากอามามิยะ ฮารูกิแล้ว ยังมีคนอื่นจับตาดูตระกูลยูริอีกเหรอ……” ชายวัยกลางคนหรี่ตาลง ราวกับกำลังครุ่นคิดบางอย่าง “ทายาทตระกูลยูริออกจากสะพานนั่นแล้วหรือยัง?”“ออกไปแล้วครับ แต่ยังไม่ทราบที่อยู่”ชายวัยกลางคนวางแก้วแชมเปญในมือลง “ฉันจะไปพบเขาเอง ส่วนนายจัดการโอนิบิต่อ……นายรู้ใช่ไหมว่าต้องทำอย่างไร?”“ยึดธุรกิจทั้งหมดของพวกเขาในโอซาก้า ใช้เป็นฐานที่มั่นชั่วคราวของเรา
