งเห็นรถแท็กซี่คันนี้ได้ตลอดเวลา ดูเป็นมืออาชีพมาก‘ทว่าน่าเสียดาย พวกนายถูกเปิดเผยตัวตนแล้ว’ หลินชีเยี่ยคิดในใจเขาหยิบชอล์กออกมาจากกระเป๋า แล้ววาดบนหลังคารถแท็กซี่อย่างรวดเร็ว“เฮ้! เดี๋ยวก่อน! คุณกำลังทำอะไรน่ะ! นี่เป็นรถแท็กซี่นะ ห้ามขีดเขียนสุ่มสี่สุ่มห้า!” คนขับรถแท็กซี่เห็นการกระทำของเด็กหนุ่มก็ร้องออกมาอย่างตกใจหลินชีเยี่ยเหลือบมองเขา แล้วหยิบเงินแปดหมื่นเยนออกมาจากกระเป๋า โยนทั้งหมดไปที่เบาะข้างคนขับ“หุบปาก ขับรถให้ดีๆ”“ไม่มีปัญหาครับ เชิญตามสบายเลยครับ!” คนขับรถยิ้มอย่างสุภาพหลินชีเยี่ยวาดวงเวทย์พลางสังเกตการณ์รถสิบกว่าคันที่อยู่ด้านหลัง เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย“แถวนี้มีถนนที่รถไม่ค่อยพลุกพล่านบ้างไหม?”คนขับชะงัก “มีครับ เลี้ยวขวาที่สองแยกข้างหน้า แล้วเลี้ยวซ้าย ก็จะเป็นสะพานยามาซากิ ถนนบนนั้นกว้าง แต่การวางผังถนนไม่ดี รถที่ใช้เส้นทางนั้นจึงมีน้อย……”“ขับไปทางนั้น”“คุณไม่ได้จะไปโดทงโบริหรอกเหรอครับ? นั่นมันคนละทางนะ”“เปลี่ยนจุดหมายแล้ว”“ได้ครับ……”พวกรถยากูซ่าไม่ได้สังเกตว่าหลินชีเยี่ยรู้ตัวแล้ว ยังคงตามมาอย่างเชื่องช้า หลังจากผ่านไปสองแยก ก็ขับขึ้นสะพานยามาซากิไปพร้อมกันตอนนี้ หลินชีเยี่ยวาดวงเวทย์วงที่สองเสร็จแล้วบนหลังคารถแท็กซี่ มีวงเวทย์สองวงซ้อนทับกัน ลายเส้นซับซ้อนมากนัก แค่เหลือบมองก็รู้สึกตาลายได้ในทันที ยูรินะมองลวดลายประหลาดสองวงนี้อย่างสงสัย ไม่เข้าใจว่าหลินชีเยี่ยจะทำอะ
