นทุกคนไม่กล้าขยับเขยื้อน จึงรู้สึกสะท้อนใจอยู่ในใจเขาหันไปมองด้านข้าง อาคารที่ผุดขึ้นมานั้นได้สร้างเสร็จสมบูรณ์แล้ว มีทั้งหมดเจ็ดชั้น แต่ละชั้นมีสิบกว่าห้องแต่ละห้องมีเตียงสี่เตียง……นี่มัน…หอพักพนักงาน?!หลินชีเยี่ยชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะยอมรับความจริงที่ว่าโรงพยาบาลสร้างหอพักพนักงานขึ้นมาเอง เขาก้มมองพื้นใต้เท้า สีหน้าดูซับซ้อนอย่างที่นิกซ์พูดไว้ โรงพยาบาลแห่งนี้… มีชีวิตเขาเพิ่งรับพนักงานมาสองร้อยกว่าคน ก็สร้างหอพักขึ้นมาโดยอัตโนมัติ จะบอกว่าโรงพยาบาลนี้ไม่มีความคิดหลินชีเยี่ยเองก็ไม่เชื่ออย่างเด็ดขาดแต่ช่วงนี้เขาก็ลองพยายามสื่อสารกับโรงพยาบาลแล้ว แต่อีกฝ่ายไม่มีการตอบสนองใดๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะวิธีสื่อสารของหลินชีเยี่ยไม่ถูกต้อง หรืออีกฝ่ายไม่อยากสนใจเขากันแน่หลินชีเยี่ยส่ายหน้า ปัดความคิดฟุ้งซ่านเหล่านี้ทิ้งไปชั่วคราว สายตากลับมาจับจ้องที่พนักงานใหม่ที่กำลังคลานอยู่บนพื้นอีกครั้งตอนนี้มีที่พักแล้ว แต่คนมากมายขนาดนี้ จะจัดการอย่างไรดี……หลินชีเยี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก็มีความคิดหนึ่ง“หลี่อี้เฟย อาจู รูบิค เป้ยเล่อเหยีย วั่งไฉ” หลินชีเยี่ยเรียกพนักงานเก่าที่ยืนอยู่ไม่ไกลเข้ามาในนั้น วั่งไฉคือชื่อที่หลินชีเยี่ยตั้งให้หมาปั๊กตัวนั้น ด้วยความสามารถในการตั้งชื่อของหลินชีเยี่ย การหาชื่อแบบนี้ได้ก็ถือว่าดีมากแล้ว โชคดีที่เจ้าหมาตัวนั้นดูเหมือนจะไม่รังเกียจชื่อนี้ แถมยังอยากจะสวมชุดสูทหางนกแล้
