ยูรินะครุ่นคิด “ตอนนี้ฉันกลับบ้านได้แล้วใช่ไหมคะ?”“ตามทฤษฎีแล้ว ทำได้ แต่เพื่อป้องกันไม่ให้พวกยากูซ่าตามมาอีก ไม่ควรอยู่นานเกินไป”“ค่ะ” ยูรินะพยักหน้า “ฉันแค่อยากกลับไปเก็บของนิดหน่อย… แป๊บเดียวเอง”หลินชีเยี่ยเหลือบมองท้องฟ้า “ได้ ฉันไปเป็นเพื่อนเธอก็ได้”ไม่นานนัก เฮยถงก็เดินออกมาจากโกดัง หลินชีเยี่ยไม่จำเป็นต้องถามก็รู้ว่าอิวาไม ยูซูเกะได้หายไปจากโลกนี้ตลอดกาลแล้วยูรินะมองทิศทางแล้วก้าวเดินไปทางบ้าน หลินชีเยี่ยพาเฮยถงและหงเหยียนตามไปติดๆเด็กหนุ่มเพิ่งเดินไปได้สองก้าวก็หยุดกะทันหัน เขาก้มลงมองพื้นแล้วขยับเท้าออกก่อนจะก้มลงเก็บอะไรบางอย่างขึ้นมา ดวงตาฉายแววสงสัยมันคือลูกกระสุนที่บิดเบี้ยวผิดรูป……เมืองโยโกฮาม่าบนยอดตึกระฟ้าแห่งหนึ่งลมแรงพัดกระโชกบนที่สูง อามามิยะ ฮารูกิในชุดกิโมโนสีดำนั่งนิ่งอยู่ที่ขอบตึก จ้องมองท้องฟ้าที่ค่อยๆ มืดลงราวกับรูปปั้นที่ไม่ขยับเขยื้อนกริ๊ง กริ๊ง!เสียงกริ่งดังขึ้น อามามิยะ ฮารูกิล้วงโทรศัพท์มือถือแบบฝาพับออกมาจากอก แล้วรับสาย[ฮัลโหล? อามามิยะ นายหาทายาทของยูริ โคกูเท็ตสึเจอหรือยัง?] เสียงชายหนุ่มดังมาจากปลายสายอามามิยะ ฮารูกิตอบอย่างใจเย็น “ยังครับ ไม่มีเหตุการณ์ผิดปกติใดๆ เกิดขึ้นในเมืองนี้ ผมตรวจสอบแล้ว ตัวยูริโคกูเท็ตสึและภรรยาก็ไม่ได้ทิ้งทรัพย์สินใดๆ ไว้ที่นี่ ทายาทของเขาอาจไม่ได้อยู่ที่นี่”[เฮ้อ พลาดอีกแล้วสินะ…] ชายหนุ่มปลายสายถอนหายใจอย่างจนปัญญา [ก
