เปญสิบชั้น และให้โฮสต์ที่มีชื่อเสียงที่สุดในญี่ปุ่นเต้นรำกับฉันหนึ่งเพลง”หลินชีเยี่ยมองสายตาจริงจังและใบหน้าที่แดงระเรื่อเล็กน้อยของเธอ รู้สึกงงงันเขาไม่เข้าใจว่ายูรินะกำลังพูดอะไร แต่ฟังดูเหมือนจะเป็นเรื่องยิ่งใหญ่“อืม” หลินชีเยี่ยพยักหน้าทำท่าเป็นงานเป็นการ “เป็นอุดมคติที่ดีมาก”เมื่อได้ยินคำตอบนี้ ยูรินะกลับยืนนิ่งอยู่กับที่ยูรินะเตรียมใจไว้แล้วว่าจะถูกหลินชีเยี่ยหัวเราะเยาะ เพราะทุกครั้งที่เธอพูดถึงความฝันนี้กับคนอื่น มักจะได้รับสายตาแปลกๆ แต่เธอไม่คิดเลยว่าหลินชีเยี่ยจะยอมรับความฝันของเธออย่างจริงจังและใจเย็นเช่นนี้‘เขาไม่รู้สึกว่าความฝันนี้แปลกหรอกเหรอ?’ในขณะที่ยูรินะกำลังเหม่อลอย เฮยถงก็เดินออกมาจากโกดังแล้ว“ถามมาแล้ว เขาบอกว่าเป็นสำเนียงคันโต” เฮยถงพูดกับหลินชีเยี่ย“นั่นหมายความว่าอีกฝ่ายอาจจะเป็นแก็งซามุกาวะหรือคาเซมัตสึริใช่ไหม?” หลินชีเยี่ยครุ่นคิด “อะไรกันนะที่ทำให้สองแก๊งยากูซ่าใหญ่ถึงกับต้องยกพลมาขนาดนี้?”หลินชีเยี่ยมองยูรินะอย่างสงสัย อีกฝ่ายก็ทำหน้างุนงงเช่นกัน จึงส่ายหน้าตอบ“ช่างเถอะ ไปจัดการกับไอ้หมอนั่นซะ มันไม่มีคุณค่าที่จะมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว”เฮยถงรับคำแล้วเดินกลับเข้าไปในโกดังอีกครั้งหลินชีเยี่ยพูดกับยูรินะว่า “ตอนนี้พวกอันธพาลเหล่านี้ถูกจัดการไปแล้ว ถึงแม้แก๊งยากูซ่าที่อยู่เบื้องหลังพวกมันจะอยากหาตัวเธอ แต่พวกมันก็ไม่มีสายแล้ว ขอแค่เธอกับคุณย่าสึรุย้ายไปอยู
