“คุณหมายความว่า หลังจากยูรินะไปซื้อของที่ร้านแถวนี้แล้ว เธอก็ไม่ได้กลับมาอีกเลยใช่ไหม?”หลินชีเยี่ยฟังคำบอกเล่าของคุณย่าสึรุจบ ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย“ใช่จ้ะ ฉันตามหาเธอแถวนี้มานานแล้ว แต่ฉันแก่แล้ว ไม่มีแรงจริงๆ……” คุณย่าสึรุก้มมองขาของตัวเอง ดวงตาฉายแววขมขื่น เสียงสั่นเครือเล็กน้อย “ช่วยฉันตามหาเธอได้ไหม? ได้โปรด ฉันขอร้อง!”คุณย่าสึรุจับมือของหลินชีเยี่ย แล้วโค้งคำนับอย่างนอบน้อม ผมสีขาวของเธอแทบจะแตะพื้น ร่างกายโค้งงอดูอิดโรยหลินชีเยี่ยรีบพยุงเธอขึ้นมาอย่างรวดเร็ว“ไม่ต้องกังวลนะครับ ผมจะช่วยตามหายูรินะกลับมาให้คุณย่าเอง” หลินชีเยี่ยลังเลครู่หนึ่ง แล้วหันไปมองหงเหยียนที่อยู่ข้างๆ “หงเหยียน พาคุณย่าสึรุกลับไปที่ตู้คอนเทนเนอร์ที่เรามาก่อนนะ ฉันจะไปเดินดูแถวนี้”หงเหยียนพยักหน้า รับตัวคุณย่าสึรุจากมือของหลินชีเยี่ย แล้วพยุงเธอเดินกลับไปตามทางที่มาหลังจากสองคนจากไปแล้ว หลินชีเยี่ยหันกลับมา สายตามองไปรอบๆ ถนน จมอยู่ในภวังค์ความคิดแม้ว่าเขาจะรู้จักกับยูรินะได้ไม่นาน แต่จากระดับความกตัญญูที่เธอมีต่อคุณย่าสึรุ เธอน่าจะไม่ทิ้งให้คุณย่าเดินกลับบ้านคนเดียวถึงแม้จะไปซื้อของ เธอก็ควรจะส่งคุณย่ากลับบ้านก่อน แล้วค่อยออกไป เพราะที่นี่อยู่ใกล้ตู้คอนเทนเนอร์มากแค่เดินไปกลับก็ไม่น่าจะใช้เวลาถึงสิบกว่านาทีแต่เธอกลับทำแบบนั้น และจากคำบรรยายของคุณย่าสึรุ ตอนนั้นสีหน้าของเด็กหญิงดูเหมือนจะรีบร้อนด้วย?หลิน
