ูกิชะงัก ดวงตาหรี่ลงอย่างสงสัยเขาฟังภาษาจีนของหงเหยียนไม่ออกหงเหยียนจึงไม่สนใจเขาอีก เธอยืนอยู่บนแอ่งน้ำ ก่อนจะอ้าปาก ลมหายใจเพลิงร้อนระอุรวมตัวกันตรงหน้าทันใดนั้น ลมหายใจของเธอพลันสะดุด เปลวไฟที่รวมตัวอยู่ตรงหน้าก็สลายไปในพริบตาหลินชีเยี่ยรู้สึกได้อย่างฉับไวว่า สายตาที่กำลังค้นหารอบตัวเขาได้เบนออกไป แล้วหันไปยังบริเวณใกล้เคียงกับหงเหยียนอย่างที่คิดไว้ สิ่งลี้ลับก็ไม่สามารถใช้ผนึกต้องห้ามที่นี่ได้เช่นกัน นั่นหมายความว่า การทำงานของผนึกต้องห้ามในสิ่งมีชีวิตทั้งหมดจะดึงดูดความสนใจของสิ่งนั้นใช่หรือไม่?หลินชีเยี่ยครุ่นคิดอามิยะ ฮารุกิเห็นหงเหยียนยืนนิ่งอยู่กับที่ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ทันใดนั้นคมดาบล่องหนหลายสายก็เฉียดผ่านร่างของเขา ตัดอาคารที่แน่นขนัดด้านหลังให้กลายเป็นเศษซากภายใต้คมดาบที่แทบจะไร้ที่สิ้นสุดเหล่านี้ ดูเหมือนจะไม่มีอะไรที่ตัดไม่ขาดอามิยะ ฮารุกิกำด้ามดาบ ดวงตาเปล่งประกายวาววับ ราวกับกำลังครุ่นคิดบางอย่าง ในที่สุด เขาก็ค่อยๆ ยกดาบ[อาเมะคูซูเระ] ขึ้นแล้วปักลงบนพื้นอย่างแรง!บนพื้นมีแอ่งน้ำอยู่ใบดาบสีน้ำเงินเข้มแทงลงในแอ่งน้ำ ราวกับละลายหายไปจนถึงส่วนด้ามดาบ พร้อมกันนั้น แสงสีฟ้าก็เปล่งประกายออกมาจากใต้เท้าของเขา!ตูม!!หยดน้ำฝนที่ลอยค้างอยู่กลางอากาศพลันม้วนกลับขึ้นสู่ท้องฟ้า กลายเป็นมังกรน้ำขนาดมหึมาที่น่าเกรงขาม ขดตัวอยู่ด้านหลังเด็กหนุ่มในชุดกิโมโนสีดำ แผดเสียงคำรามใส่ผู้ส่
