ารศักดิ์สิทธิ์ย่ำแอ่งน้ำลึก เดินออกมาจากม่านน้ำ ชุดคลุมสีขาวบนร่างเต็มไปด้วยรูพรุน แต่บนร่างกายกลับมีเพียงรอยขาวเท่านั้น ไม่มีบาดแผลแม้แต่น้อยสีหน้าของเขาดูโกรธเล็กน้อย ดวงตาทั้งสองกวาดมองไปรอบๆถนนเส้นนี้ว่างเปล่าอามามิยะ ฮารูกิ หญิงสาวผมแดง และผู้บุกรุกคนนั้นต่างหายไปจากบริเวณนี้แล้ว ไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้ บนถนนที่มีไอน้ำพร่าเลือน เหลือเพียงเขาที่ยืนอยู่อย่างเดียวดาย“หนีไปแล้วสินะ……” เขาพึมพำ พลางกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว……ชานเมืองโยโกฮาม่าร่างขนาดมหึมาโผล่ขึ้นจากใต้ดิน แทบจะบดบังภูเขาลูกเล็กทั้งลูก ร่างนั้นหดตัวลงอย่างรวดเร็วหลังจากปรากฏตัว ในไม่ช้าก็หายไปใต้เชิงเขาลูกเล็กที่ปกคลุมด้วยความมืดของราตรี มีร่างสามร่างยืนนิ่งอยู่ที่นั่นหงเหยียนสวมชุดพยาบาล ยืนอยู่ด้านหลังของหลินชีเยี่ยอย่างนอบน้อม ผมยาวสีแดงดั่งเปลวไฟยาวถึงเอวราวกับเป็นสาวใช้ที่เอาการเอางาน ไม่พูดอะไรสักคำหลินชีเยี่ยเพ่งพินิจเด็กหนุ่มในชุดกิโมโนสีดำตรงหน้า“ทำไมคุณถึงช่วยผม?” หลินชีเยี่ยถามเป็นภาษาญี่ปุ่นอามามิยะ ฮารูกิชำเลืองมองเขา แล้วตอบอย่างใจเย็น “บังเอิญผ่านมา”หลินชีเยี่ย “…”“ผมรู้สึกได้ว่าจริงๆ แล้วคุณแข็งแกร่งมาก แม้จะไม่ชนะผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ได้ แต่การถอนตัวออกมาอย่างปลอดภัยก็ไม่ใช่เรื่องยาก เพียงแต่หลังจากคุณมาถึงที่นี่ คุณไม่สามารถใช้พลังของตัวเองได้เท่านั้นเอง” อามามิยะ ฮารูกิพูดเสียงเรียบ “ผู้บุกรุกทุกคนเป็น
