ถือใบปลิวไว้ พูดอย่างเก้อเขินว่า“เอ่อ……มันแค่ใบปลิวเท่านั้นเอง ไม่ต้องขอโทษขนาดนั้นหรอก……”ไม่นาน เสียงของเขาก็หยุดกะทันหันไม่เพียงแต่คนเดินถนนคนนี้เท่านั้น ทุกคนบนถนนสายนี้ต่างคุกเข่าลงทันทีที่ได้ยินเสียงกระดิ่งลม แม้แต่ลูกค้าและพนักงานเมดในร้านก็พากันกรูออกมา หันหน้าไปทางทิศทางหนึ่งและคุกเข่าลงอย่างพร้อมเพรียงกันที่หน้าร้านภายในเวลาไม่กี่วินาที บนถนนสายนี้ไม่มีใครยืนอยู่อีกแล้ว นอกจากตุ๊กตาแมวสีชมพูน่ารักตัวนี้หลินชีเยี่ยมองไปตามทิศทางที่พวกเขาคุกเข่า เห็นชายคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีขาวกำลังเดินช้าๆ มาจากอีกฝั่งของถนน ท่ามกลางรถที่หยุดนิ่งป้ายไฟนีออนที่กะพริบอยู่สองข้างทางสะท้อนลงบนพื้นถนนยางมะตอย ทอดเป็นแสงสีสันต่างๆ ภายใต้ท้องฟ้ายามราตรีอันมืดมิด เสื้อคลุมสีขาวของชายคนนั้นก็ถูกย้อมเป็นสีสันสดใสของแสงนีออนเขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาข้างซ้ายมีวงแสงสีขาวหมุนวน ล็อกเป้าหมายไปที่ตุ๊กตาแมวสีชมพูด้านข้างอย่างรวดเร็วเขาหรี่ตาลง“ฉันหาเจอแล้ว ผู้บุกรุก”ตุ๊กตาแมวสีชมพูยกมือขึ้น ค่อยๆ ถอดหัวขนฟูใหญ่นั้นออก หลินชีเยี่ยจับหัวนั้นไว้ในมือ ขมวดคิ้วมองชายเสื้อคลุมขาว สีหน้าดูหม่นหมองเล็กน้อยเขาไม่รู้ว่าชายเสื้อคลุมขาวคนนี้เป็นใคร แต่จากปฏิกิริยาของคนอื่นๆ แล้ว นี่คงเป็นผู้ที่อยู่เหนือกฎสังคมอย่างแน่นอนและเป้าหมายของอีกฝ่ายก็คือเขาเอง“คุณเป็นใคร?”“ผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์หมายเลขสามแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ
