แห่งนี้หน้าประตูห้องขังที่ไม่มีหมายเลข ชายเสื้อคลุมสีแดงหยุดยืนครู่หนึ่ง ราวกับกำลังครุ่นคิดบางอย่าง จากนั้นจึงหันดวงตาซ้ายไปที่อุปกรณ์ข้างประตู วงกลมแสงสีแดงหมุนอย่างรวดเร็วหนึ่งรอบครึ่ง จากนั้นประตูห้องขังที่หนาทึบนี้จึงเปิดออกโดยอัตโนมัติเขาก้าวเข้าไปข้างในในห้องขังมืดสนิท ไม่มีแสงสว่างใดๆ มีเพียงแสงไฟสลัวสีขาวซีดที่ลอดผ่านประตูคุกเข้ามาเมื่อมันถูกเปิดออกทอดเงาของชายในชุดคลุมสีแดงยาวเหยียดบนผนังคุก บิดเบี้ยวเล็กน้อยราวกับปีศาจที่ซุกซ่อนอยู่ในเงามืดตรงกลางห้องขัง มีร่างหนึ่งถูกพันธนาการไว้กลางอากาศ โซ่ตรวนมากมายพันรัดรอบร่าง แผ่กลิ่นอายอันน่าพิศวงชายในชุดคลุมสีแดงมองดูร่างนั้นแล้วเอ่ยเสียงเรียบ“รสชาติของโซ่กัดกร่อนกระดูกเป็นอย่างไรบ้าง?”นักโทษที่หลับตาสนิทสั่นเล็กน้อย ปรือตาขึ้น ดูเหมือนยังไม่คุ้นชินกับแสงสว่างภายนอก เขาหรี่ตามองชายในชุดคลุมสีขาวตรงหน้า เผยอริมฝีปากที่แห้งผากและมีเลือดซึม พูดเสียงแหบแห้ง“ไสหัวไป”เมื่อได้ยินคำนั้น ชายในชุดคลุมสีแดงไม่แสดงอาการใดๆ เขาพูดต่อไปอย่างสงบ “ที่นายทนต่อความเจ็บปวดจากโซ่กัดกร่อนกระดูกได้เกือบสองปี มันเกินความคาดหมายของฉันจริงๆ……ฉันสงสัยว่าร่างกายของนายสร้างมาจากอะไรกันแน่?”นักโทษหรี่ตาลง ยิ้มเยาะพลางพูดว่า “นี่เรียกว่าความเจ็บปวดด้วยเหรอ? ความเจ็บปวดที่ฉันเคยทนมาก่อนหน้านี้ ทรมานกว่านี่หลายเท่า……”“ช่างเป็นพลังใจที่น่าทึ่งจริงๆ” ชายในชุดคลุ
