น ฉันยังถูกตำรวจตามล่าอยู่’หลินชีเยี่ยขมวดคิ้ว แล้วเขียนว่า‘ทำไมตำรวจถึงตามล่าเธอ?’ยูรินะเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็เขียนว่า‘เพราะฉันพยายามฆ่าตัวตาย’‘พยายามฆ่าตัวตายเหรอ? นี่มันผิดกฎหมายหรือไง?’‘ในกรณีที่ไม่มีคำพิพากษาจากเทพเจ้า การจบชีวิตตัวเองโดยพลการถือเป็นความผิดร้ายแรง คุณไม่รู้เหรอ?’หลินชีเยี่ยตกตะลึงเทพเจ้า?การฆ่าตัวตายเป็นความผิดร้ายแรง?ยูรินะนึกขึ้นได้ว่าหลินชีเยี่ยสมองกระทบกระเทือน จึงเขียนต่อบนกระดาษว่า‘ใช่แล้ว คุณเป็นพลเมืองรุ่นที่เท่าไหร่? หมายเลขอะไร? แค่ไปตรวจสอบที่สถานีตำรวจก็จะรู้ชื่อและครอบครัวของคุณทันทีใช่ไหม?’ดวงตาของหลินชีเยี่ยยิ่งเต็มไปด้วยความสงสัยมากขึ้นเมื่อเห็นหลินชีเยี่ยมีสีหน้างุนงง ยูรินะถอนหายใจอย่างจนปัญญา แล้วดึงคอเสื้อของตัวเองลงเล็กน้อย เผยให้เห็นตัวเลขเล็กๆ ที่ถูกประทับไว้บนไหล่ ‘42857494’‘ทุกคนจะได้รับหมายเลขจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ตั้งแต่เกิด ตัวเลขแรกสุดคือรุ่นของคุณ ฉันเป็นคนรุ่นที่สี่ คุณย่าสึรุเป็นคนรุ่นที่สอง ดูจากอายุของคุณที่แก่กว่าฉันนิดหน่อย น่าจะเป็นคนรุ่นที่สี่เหมือนกัน’หลังจากอ่านข้อความของยูรินะจบ หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อยการสักหมายเลขลงบนร่างกายของทุกคน?ความรู้สึกนี้……ทำไมถึงเหมือนคุกมากเลย? หรือว่าเป็นทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์?หลินชีเยี่ยจำได้ว่า ในทุ่งหญ้าบางแห่งของต้าเซี่ย จะมีการสักหมายเลขลงบนตัววัวและแกะที่เลี้ยงไว้ เพื่อสะดวกในการนำกลั
