ยูรินะตกตะลึงเธอไม่ได้ยินเสียงหลินชีเยี่ยปีนขึ้นมาบนทางลาดชันเลย แม้แต่ตอนที่เขาขึ้นมาจากด้านล่างก็ไม่รู้ เขาเหมือนวิญญาณสีดำที่พริบตาเดียวก็ลอยขึ้นมาจากทางลาดชันได้แล้ว“ฝีมือของคุณไม่เลวเลย” ยูรินะเอ่ยชมเป็นภาษาญี่ปุ่นหลินชีเยี่ยยิ้มโดยไม่พูดอะไรทั้งสองเดินไปตามถนนบนหน้าผาสูงชัน ใต้ท้องฟ้าสีครามสดใส เดินตามกันไปอีกฟากหนึ่งของถนนยูรินะเดินนำหน้า เท้าเปล่าของเธอเหยียบบนพื้นถนนยางมะตอยสีเทา ทิ้งรอยน้ำจางๆ ไว้ ชุดกิโมโนลายดอกซากุระสีดำดูหลวมๆ เหมือนกับว่าไม่ใช่ไซส์ของเธอ แขนเสื้อมีรอยฉีกขาด แต่ถูกเย็บซ่อมด้วยด้ายสีเทาทุกย่างก้าวที่เธอเดิน ปิ่นปักผมสีชมพูอ่อนที่ปักอยู่บนมวยผมสีดำก็จะแกว่งไกว สะท้อนแสงระยิบระยับหลินชีเยี่ยในเสื้อคลุมสีดำ เดินตามหลังเธออย่างสงบในหัวของเขากำลังจัดระเบียบข้อมูลทั้งหมดที่รู้อย่างรวดเร็วต้นเหตุของทุกอย่างคือ ชายชราผมขาวที่เหยียบเรืออยู่ในหมอก ซึ่งคาดว่าจะเป็น ‘หน้ากากหวัง’เขาสวมหน้ากากตัวอักษรหวัง คลุมเสื้อคลุมของหน่วยเร้นลับ คาด [อี้เยวียน] ไว้ที่เอว และมีพลังที่เกี่ยวข้องกับเวลา หลินชีเยี่ยแทบจะมั่นใจได้ว่าคนๆ นั้นคือหน้ากากหวัง……แต่จุดขัดแย้งคือ หน้ากากหวังไม่ได้แก่ขนาดนั้น และเขายังห่างไกลจากขอบเขตเทพเจ้ามากหรือว่า… เขามาจากอนาคต?ความคิดนี้ผุดขึ้นในหัวของหลินชีเยี่ยทันที และติดป้ายกำกับว่า ‘เป็นไปได้สูง’ หน้ากากหวังสามารถเดินทางข้ามเวลาได้ นี่ไม่ใช่ความล
