หลินชีเยี่ยมองไปรอบๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสนเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นความทรงจำสุดท้ายยังคงอยู่ที่ชายแดนต้าเซี่ย ในหมอกหนา ตอนที่เผชิญหน้ากับชายชราผมขาวคนนั้นเขาจำได้ว่าชายคนนั้นวางมือบนด้ามดาบ จากนั้นทั้งร่างก็เหมือนถูกแช่แข็ง ทั้งร่างกายและความคิดหยุดชะงักพร้อมกัน จนกระทั่งเขาตื่นขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่แล้ว…ที่นี่คือที่ไหน?แล้วคนอื่นๆ ล่ะ?เขากวาดสายตามองไปรอบๆ นี่เป็นเพียงหาดหินธรรมดาๆ นอกจากเด็กหญิงตัวน้อยที่แต่งตัวแปลกๆ และมีสีหน้าหวาดกลัว ก็ไม่เห็นวี่แววของคนอื่นอีกเลยสมาชิกคนอื่นๆ ไม่ได้อยู่แถวนี้ในที่สุด หลินชีเยี่ยก็จับจ้องไปยังเด็กหญิงตัวน้อยที่มีสีหน้าตกใจกลัวทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าชุดที่เด็กหญิงคนนี้สวมดูคุ้นตา ราวกับเคยเห็นในหนังสือเล่มไหนสักเล่ม……เหมือนจะเป็นหลักสูตรหนึ่งที่เคยเรียนในค่ายฝึกอบรมเด็กหญิงคนนั้นมองสำรวจหลินชีเยี่ยอย่างระแวดระวัง ก่อนจะเอ่ยถามอย่างลองเชิงว่า“คุณยังไม่ตายหรอ?” (ภาษาญี่ปุ่น)“?”หลินชีเยี่ยฟังเธอพูดจบประโยค ก็ตกอยู่ในความสับสนอย่างยิ่ง…เขาฟังไม่ออกแต่ในตอนนี้ เขาก็นึกขึ้นได้แล้วว่าเคยเห็นสิ่งเหล่านี้ที่ไหนมาก่อนตอนอยู่ในค่ายฝึกอบรม มีวิชาหนึ่งที่สอนเกี่ยวกับความแตกต่างทางวัฒนธรรมของประเทศต่างๆ ในโลกก่อนที่หมอกจะลงมา เพื่อเชื่อมโยงไปถึงตำนานเทพปกรณัมของภูมิภาคต่างๆ เขารู้ว่าก่อนที่หมอกจะลงมา ในโลกนี้มีประเทศอะไรบ้าง และรู้ถึงความแตกต่าง
