ะจิยะมะ……พวกคุณมาช่วยเก็บศพให้ฉันได้ไหมคะ?”เสียงปลายสายชะงักไปครู่หนึ่ง มีเสียงพิมพ์คีย์บอร์ดแว่วมาเบาๆ ราวกับกำลังค้นหาอะไรบางอย่างในขณะเดียวกัน ตัวเลขสีขาวชุดหนึ่งบนไหล่ของเด็กหญิงเรืองแสงขึ้นมาเล็กน้อยเสียงจากปลายสายดูจริงจังขึ้น[คุณคือยูรินะ หมายเลข 42857494 ชนชั้นที่สี่ใช่ไหมครับ? คุณรู้ไหมว่าการฆ่าตัวตายเป็นการลบหลู่เทพเจ้าที่ไม่อาจให้อภัยได้? กรุณาล้มเลิกความคิดที่จะจบชีวิตด้วยนะครับ เจ้าหน้าที่ตำรวจจะไปถึงในไม่ช้า…]ติ๊ด!ยูรินะวางสายแขนที่ถือโทรศัพท์ของเธอค่อยๆ ลดลง เธอกัดริมฝีปากแน่น พูดแผ่วเบา“ไม่ช่วยเก็บศพ… ไม่ต้องเก็บก็ได้”เด็กหญิงโยนโทรศัพท์ทิ้งไปด้านข้าง แล้วก้าวขาไปยังขอบหน้าผา ชุดกิโมโนสีดำปลิวไสว เผยให้เห็นลวดลายดอกซากุระที่ร่วงหล่น ราวกับกำลังเต้นรำอย่างบ้าคลั่งในสายลมเธอยืนอยู่ที่ขอบหน้าผา อีกเพียงก้าวเดียวก็จะร่วงหล่นลงไป เบื้องล่างคือคลื่นทะเลที่โหมกระหน่ำ ซ่อนโขดหินแหลมคมไว้มากมาย หากเธอกระโดดลงไปจากตรงนี้ ร่างกายคงแหลกเป็นชิ้นๆ ในพริบตาคงจะ… ไม่เจ็บมากนักสินะ?เธอเงียบไปนาน ยกมือทั้งสองขึ้นมาประกบกันเป็นท่าอธิษฐาน“ท่านเทพไดโกกุเตน ผู้ทรงเมตตาและเปี่ยมด้วยพลานุภาพ นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ดิฉันจะอธิษฐานต่อพระองค์พระองค์คือเทพเจ้าแห่งสงครามจากดินแดนอันไกลโพ้น พระองค์คือผู้ปราบปรามสิ่งชั่วร้ายทั้งปวง พระองค์นำความสงบสุขและความเป็นสิริมงคลมาสู่โลกมนุษย์ ขับไล่โชคร้ายแ
