ปก่อนเสียแล้วสถานที่แห่งนี้ เธอจะไม่มีวันยกให้เขาเด็ดขาด!ยูรินะตัดสินใจแน่วแน่ โยนรองเท้าเกี๊ยะลงทะเล แล้ววิ่งไปยังทางลาดที่ค่อนข้างราบเรียบอีกด้านของถนน เดินเท้าเปล่าลงไปสู่น้ำทะเลเบื้องล่างอย่างระมัดระวังเธอเดินตามชายหาดที่เต็มไปด้วยก้อนกรวดลงไปในน้ำทะเลที่หนาวเย็น แต่เธอก็ยังกัดฟันแน่น และว่ายน้ำอย่างมุ่งมั่นไปยังร่างชุดดำที่ติดอยู่ในโขดหินร่างนั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆในที่สุดเธอก็ว่ายไปถึงกลุ่มโขดหิน คว้าปกเสื้อของชายชุดดำคนนั้นไว้ แล้วออกแรงดึง!ร่างนั้นเลื่อนหลุดออกจากโขดหินซ่า!คลื่นลูกใหญ่ซัดเข้าหาพวกเขา พัดพายูรินะตัวเล็กพร้อมกับชายคนนั้นกลับไปยังหาดกรวดตื้นๆ ระหว่างนั้นยูรินะถูกคลื่นซัดจนจมน้ำ กลืนน้ำทะเลเข้าไปหลายอึกแม้เธอจะว่ายน้ำเป็น แต่ก็ไม่ได้เก่งนัก เพราะตามกฎของที่นี่ ห้ามประชาชนทุกคนย่างกรายเข้าไปในทะเล ไม่ว่าจะว่ายน้ำ ล่องเรือ จับปลา หรือแม้แต่การขึ้นเครื่องบิน ล้วนเป็นสิ่งต้องห้ามโดยเด็ดขาดเธอหัดว่ายน้ำตั้งแต่ยังเด็กที่ลำธารเล็กๆ ใกล้บ้านเก่าที่โอซาก้าหลังจากถูกซัดขึ้นหาด เธอดิ้นรนลุกขึ้นจากพื้น ชุดกิโมโนเปียกโชกไปทั้งตัว เธอทรุดลงอยู่บนพื้นแล้วไออย่างหนักพอไอจนน้ำในปอดออกมาหมดแล้ว เธอก็ถอนหายใจยาว ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างโซเซ เดินไปหาศพที่ถูกซัดขึ้นมาพร้อมกับเธอในที่สุดเธอก็มีเวลาสำรวจดูชายคนนี้ไม่นานเธอก็ขมวดคิ้วชายคนนี้ดูอายุไม่น่าจะเกินยี่สิบปี หน้าตาหล่อเหลาเอาการ แ
