“ดูเหมือนว่าแกตัดสินใจเลือกได้แล้ว” อาสามสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของโจวผิง จึงกล่าวพร้อมรอยยิ้มโจวผิงนั่งอยู่บนเก้าอี้เป็นเวลานาน ในที่สุดก็เอ่ยว่า“ผม… อาจจะไม่อยู่ที่นี่แล้ว”อาสามดูไม่แปลกใจกับคำตอบนี้ แถมยังดูมีความสุขมากจนยิ้มเห็นฟัน“อาสาม ยิ้มทำไมครับ?” โจวผิงถามอย่างสงสัย“จริงๆ แล้ว ถ้าแกบอกว่าจะอยู่ต่อ ฉันคงจะรู้สึกผิดหวัง” อาสามเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม “การอยู่ต่อ หมายความว่าชีวิตของแกจะมีแค่ร้านอาหารพื้นเมืองเล็กๆ นี้ กับฉันชายแก่วัยเกือบห้าสิบปี… วงสังคมของแกจะแคบเกินไป นั่นไม่ใช่เรื่องดี ในทางกลับกัน การที่แกเลือกจากไป แสดงว่าแกได้พบสถานที่ที่เหมาะสมกับตัวเองมากกว่าร้านอาหารเล็กๆ นี้และที่นั่น… จะทำให้แกเปล่งประกายในแบบของตัวเองได้ โจวผิง หลานเติบโตขึ้นแล้ว”โจวผิงนิ่งไปเมื่อเห็นแววตาของอาสามเขาเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วโค้งคำนับให้กับชายชราที่เลี้ยงดูเขามาโดยตลอด“ขอบคุณครับ อาสาม”“ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก ฉันแค่ทำในสิ่งที่ผู้ใหญ่ควรทำ”อาสามลุกขึ้นยืนเช่นกัน โบกมือไปมาอย่างไม่ใส่ใจ เก็บถ้วยจานที่ว่างเปล่าตรงหน้าโจวผิง แล้วก้าวเดินไปทางครัวหลัง “ต่อไปนี้ ฉันจะเป็นคนล้างจานเอง ส่วนแก… ควรไปยังที่ที่เหมาะสมกับตัวเองได้แล้ว วันไหนที่เหนื่อยล้าจากการต่อสู้ดิ้นรน ก็กลับมา อาสามจะทำอาหารให้กิน”สิ้นเสียง ร่างของอาสามก็หายไปหลังม่านครัวโจวผิงมองแผ่นหลังที่จากไปสักพัก ก
