อนใจ“จิ๊! เธอหลับสนิทจริงๆ” สมาชิกหน่วยคนหนึ่งพูดพลางยิ้มแห้งๆ“หัวหน้าก็เป็นแบบนี้ตลอดไม่ใช่เหรอ? แค่หลับไป นอกจากจะมีคนเอามีดจ่อคอ ไม่งั้นเธอจะตื่นง่ายๆ ได้ยังไง?”“มีดล่ะ? เอามาสักเล่ม ลองดูกัน”“ลองก็ลองสิ!”สมาชิกหน่วยคนอื่นๆ กระซิบกระซาบวางแผนกัน ในขณะที่เซี่ยซือเหมิงยังคงนั่งเอียงหัวบนเก้าอี้ ส่งเสียงกรนเบาๆขณะที่สมาชิกหน่วยกำลังปรึกษากันว่าจะใช้มีดเล่มไหน เซี่ยซือเหมิงก็สะดุ้งตื่นจากความฝันอย่างรวดเร็ว!เธอพุ่งออกมาเหมือนลูกปืนที่ถูกยิงออกจากลำกล้อง ทำลายเข็มขัดนิรภัยที่รัดตัวอยู่อย่างรุนแรง ทิ้งเงาร่างหลายสายไว้เบื้องหลัง แล้วพุ่งเข้าไปในกองกระเป๋าสัมภาระที่อยู่ห่างออกไปยี่สิบเมตร ส่งเสียงดังกรุ๊งกริ๊งเหตุการณ์นี้ทำให้สมาชิกหน่วยคนอื่นๆ ตกใจจนพูดไม่ออก“หัว… หัวหน้าหน่วยได้ยินหรือเปล่า?” สมาชิกหน่วยคนหนึ่งถามเสียงอ่อย “เธอคงไม่ฆ่าปิดปากพวกเราหรอกนะ?”ข่งซางเห็นเหตุการณ์นี้แล้ว ดวงตาฉายแววสงสัย ลังเลครู่หนึ่งก่อนจะเดินไปที่กองกระเป๋าสัมภาระท่ามกลางกระเป๋าเดินทางที่กองอยู่อย่างยุ่งเหยิง หญิงสาวในผ้าคลุมสีทองนอนนิ่งอยู่ตรงกลาง ดวงตาเหม่อลอยมองเพดานเบื้องบน ใบหน้าซีดเผือด“หัวหน้าหน่วย คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” ข่งซางถามอย่างระมัดระวังเซี่ยซือเหมิงนอนนิ่งเหมือนรูปปั้นอยู่บนพื้นเป็นเวลานาน เธออ้าปากพูดเสียงแหบแห้ง“ฉันคงจะ… ฝันร้าย”……ณ ที่แห่งหนึ่งในต้าเซี่ยร่างหลายร่างในผ้าคลุมสีเทาเคลื่อ
