ในวิหารที่เงียบสงัด ชายคนนั้นก็ค่อยๆ เอ่ยขึ้น“ผม… เข้าใจแล้ว ขอบคุณพวกคุณ……”เขาหมุนตัวอย่างแข็งทื่อ ก้าวเท้าเดินไปทางประตูใหญ่ของวิหารราวกับร่างไร้วิญญาณแสงแดดยามเที่ยงส่องผ่านช่องประตู ทอดเงาของเขาลงบนพื้นวิหาร ดูโดดเดี่ยวและหดหู่อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเอี๊ยด!เขายื่นมือผลักประตูใหญ่ของพระวิหารให้เปิดออก แสงอาทิตย์จ้าส่องเข้ามาในวิหาร เขายืนนิ่งอยู่ใต้แสงนั้นเป็นเวลานาน น้ำตาสองสายไหลลงมาตามแก้ม หยดลงบนทางเดินหินสีเขียวใต้เท้า……เขากำหมัดแน่น แล้วค่อยๆ คลายออก ก่อนจะเดินจากวิหารไปคนเดียวหลังเขาจากไป วีรวิญญาณทั้งหกมองดูทิศทางที่เขาจากไปอย่างเงียบงัน ไม่มีใครเอ่ยปากพูดเป็นเวลานานในที่สุด หวังชิงก็เป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบ“ฉันไม่เข้าใจ……จิตวิญญาณหนึ่งในสี่ส่วน จะแข็งแกร่งขนาดนี้ได้อย่างไร?”ตรงกลาง ฮั่วชวี่ปิ้งผู้สวมชุดเกราะ จ้องมองไปยังทิศทางที่เขาจากไป แล้วค่อยๆ เอ่ยปาก“นั่นไม่ใช่จิตวิญญาณหนึ่งในสี่ส่วน นั่นคือจิตวิญญาณที่สมบูรณ์ของ……เซียนกระบี่”“แต่ว่า เขาไม่ควรจะสลายไปแล้วหรอกหรือ? ทำไมจิตวิญญาณถึงยังสมบูรณ์อยู่?” ถังอวี่เซิงก็งุนงงเช่นกันฮั่วชวี่ปิ้งก้มหน้าลง มองไปที่พื้นตรงชายกระโปรงสีดำที่เคยใช้ห่อหัวใจโจวผิง……“บางที อาจจะมีบางสิ่งที่เกิดขึ้นโดยที่พวกเราไม่รู้”
