เขาจิ่วหัว เศษของ [ลูกปะคำเปลี่ยนชะตา] สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!เขาเห็นภาพรางๆ ของร่างในชุดดำสะพายกระบี่ ค่อยๆ เดินออกมาจากแสงพุทธะนั่นคือวิญญาณของโจวผิงเมื่อเห็นภาพนั้น รอยยิ้มก็ปรากฏที่มุมปากของเขาเขาทำสำเร็จแล้ววิญญาณของโจวผิงยังไม่ได้หายไปอย่างสมบูรณ์จริงๆเมื่อเห็นร่างนั้นเดินมา เยี่ยฟ่าน ที่เผาผลาญวิญญาณจนเหลือเพียงเศษสุดท้าย ค่อยๆ หลับตาลงท่ามกลางแสงพุทธะอันกว้างใหญ่ราวกับมหาสมุทรในชั่วขณะที่วิญญาณของเขากำลังจะสลายไปพร้อมกับ [ลูกประคำเปลี่ยนชะตา] ดวงตาที่กำลังจะปิดลงของเขาก็เจือจางด้วยกลิ่นอายแห่งโชคชะตา……ในชั่วพริบตานั้น เขาเห็นภาพในอนาคต ดวงดาวสว่างไสวมากมายลอยขึ้นจากพื้นดิน ส่องประกายแสงของตัวเองนั่นคือดาวดวงใหม่ที่กำลังก่อตัวขึ้นของต้าเซี่ย เป็นอนาคตของประเทศนี้สิ่งเหล่านั้นล้วนเป็น ‘เมล็ดพันธุ์’ ที่เขาทิ้งไว้รอยยิ้มที่มุมปากของเขายิ่งเข้มขึ้น“ตั้งแต่นี้ไป ต้าเซี่ยจะไม่มีอะไรต้องกังวล……เกมนี้ ฉัน ‘เยี่ยฟ่าน’ ก็ยังเป็นผู้ชนะอยู่ดี”เขาพึมพำแล้วหลับตาลงในที่สุดเขาก็หยุดหายใจเปลวไฟค่อยๆ มอดลง เถ้าถ่านสีดำปลิวว่อนตกลงมา ร่างทองคำนั้นดูราวกับพระพุทธรูปจริงๆ ประนมมือนั่งสงบนิ่งอยู่กลางมหาวิหารตรงหน้าเขาคือโลงศพสีดำ และถัดไปคือประตูใหญ่ของพระวิหารที่เปิดออกสู่โลกกว้างเขายืนเผชิญหน้ากับโลกมหึมาภายนอกประตู ยิ้มน้อยๆ ราวกับแสงอาทิตย์ยามเที่ยงวันที่ลอดผ่านช่องประตูอบอุ่นและสว่างไสว……‘ผ
