ประชาชนที่หลับใหลอยู่ในเมืองเบื้องหลัง พร้อมกับยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “และ……ยินดีต้อนรับกลับบ้าน”ในฝ่ามือของเฟิงตูต้าตี้ แสงสลัววาบขึ้น พร้อมกับวัฏสงสารหกภพปรากฏขึ้นในมือของเขา วงแหวนวงหนึ่งวงห่อหุ้มเมืองทั้งหมดในทันทีในชั่วขณะต่อมา วงแหวนหดตัว และเมืองทั้งหมดที่ลอยอยู่กลางอากาศพลันหายไปเมื่อเฉินหานและลู่อวี่ได้สติอีกครั้ง ร่างของเฟิงตูต้าตี้ก็หายไปแล้วเมืองที่แตกสลายซึ่งเคยลอยอยู่กลางอากาศ ไม่รู้ว่ตกลงมาบนพื้นดินตั้งแต่เมื่อไร และรอยแยกของเมืองเบื้องหน้าพวกเขาก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย ครึ่งเมืองที่ถูกเทพแห่งสายลมลักพาไป ในชั่วพริบตาได้เคลื่อนผ่านพื้นที่จากชายแดนทะเลตะวันออกมายังชายแดนทางเหนือ กลับมารวมเป็นหนึ่งเดียวกับอีกครึ่งเมืองที่เหลือเหนือศีรษะของพวกเขา ไม่ใช่หมอกสลัวอีกต่อไป ทว่าเป็นท้องฟ้าสีครามเมืองนี้กลับมาอยู่ในที่ที่ควรจะอยู่แล้วเสียงฝีเท้าสับสนดังมาจากด้านหลัง ลู่อวี่หันกลับไปมอง เห็นชาวบ้านที่ตื่นขึ้นมาแล้วหลายคนเดินออกมาจากลานจอดรถใต้ดิน พวกเขามองไปรอบๆ อย่างงุนงง ราวกับยังไม่อาจยอมรับภาพตรงหน้าได้ในทันที“รุ่นพี่เฉินหาน พวกเขาตื่นกันหมดแล้ว!” ลู่อวี่อ้าปากพูดอย่างตกตะลึงเฉินหานจ้องมองไปยังจุดที่หลี่เต๋อหยางเคยยืนอยู่ ครู่หนึ่งผ่านไป มุมปากของเขาปรากฏรอยยิ้มขมขื่น“ช่างเป็น… เซอร์ไพรส์ที่ยิ่งใหญ่จริงๆ”……“เมืองอีกครึ่งกลับมาแล้วเหรอ?”ที่หน้าห้องพิเศษของหน่วยพิทักษ์ราตรี เยี่
