่ และอ้างว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญในการฆ่าสัตว์ประหลาด พี่ชายอีกคนสวมเสื้อดำเปื้อนเลือดนั่งอยู่ตรงมุม ไม่ค่อยพูด เป็นปรมาจารย์กระบี่ และเงาร่างลึกลับเจ็ดคนที่กระโดดลงมาจากฟากฟ้าสู่หมอก……หลังจากที่เด็กทั้งสามเล่าจบ พวกเขาก็หุบปากพร้อมกันและมองไปที่หลี่เต๋อหยางหลี่เต๋อหยางนั่งยองๆ อยู่ตรงนั้นอย่างเงียบๆ สายตาจับจ้องไปที่เตาผิงข้างๆ เปลวไฟที่เต้นระริกสะท้อนในดวงตาของเขา ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ครู่หนึ่งต่อมา เขายกมือขึ้นและยิ้มพลางลูบหัวเด็กทั้งสามคน“ขอบใจที่เล่าให้ฟังนะ”พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นยืนและหันหลังเดินไปยังทางเข้าลานจอดรถใต้ดินชายเสื้อทหารของเขาปัดผ่านเตาผิงอันหนึ่ง เปลวไฟสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนที่แสงไฟจะได้เลียชายเสื้อของเขา แสงสลัวก็วาบขึ้น และทั้งตัวเขาก็หายไปจากที่นั่นทันทีเด็กทั้งสามได้เห็นเหตุการณ์นี้กับตา พวกเขาต่างยืนนิ่งอยู่กับที่“เห็นไหม! ฉันบอกแล้วว่าเขาก็เป็นซูเปอร์ฮีโร่เหมือนกัน!” หวังเจียฉีโต้แย้งเบาๆ……บนท้องถนนท่ามกลางซากปรักหักพังของตึก เฉินหานและลู่อวี่ยืนอยู่บริเวณขอบเมืองที่พังทลาย ลมพัดเสื้อคลุมของพวกเขาปลิวไสว พวกเขาเงยหน้ามองเครื่องบินทหารที่บินผ่านไปอย่างรวดเร็วบนท้องฟ้าทีละลำๆ ในที่สุดความกังวลที่ค้างคาอยู่ในใจก็คลายลง“รุ่นพี่เฉินหาน……พวกเรากลับบ้านแล้ว”ท่ามกลางเสียงคำรามของเครื่องบินที่บินผ่าน ลู่อวี่พูดอย่างรู้สึกตื้นตันเฉินหานหันกลับมามองเมืองที่เต็มไปด้วยซากปรั
