เข้าใจผิดแล้ว” หลี่เต๋อหยางยื่นมือออกมาชี้ไปที่เมืองที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพังเบื้องหลัง “ถ้าไม่ใช่เพราะนายแบกคนเหล่านั้นลงไปใต้ดินทีละคน จุดเตาผิงให้ความอบอุ่น พวกเขาคงถูกแช่แข็งตายบนถนนหรือไม่ก็ถูกอาคารถล่มทับตายไปแล้ว……แก่นแท้ของหน่วยพิทักษ์ราตรีคือการ ‘ปกป้อง’ ไม่ใช่ความแข็งแกร่ง ผู้อ่อนแอก็มีวิธีปกป้องแบบผู้อ่อนแอ แม้นายจะไม่ได้ต่อสู้ แต่นายก็ช่วยชีวิตพวกเขาทั้งหมดด้วยวิธีของนายเอง ถ้าแบบนี้ยังไม่นับว่าเป็นหน่วยพิทักษ์ราตรีที่ยอดเยี่ยม แล้วแบบไหนถึงจะนับล่ะ?”เฉินหานยืนนิ่งอยู่กับที่“รุ่นพี่เฉินหาน คนนี้คือ……” ลู่อวี่มองหลี่เต๋อหยางอย่างงุนงงแล้วถามขึ้นหลี่เต๋อหยางมองเขาแวบหนึ่ง ยิ้มพลางกล่าวว่า “ตอนนี้ นายก็เป็นรุ่นพี่แล้วนะ”“คำว่ารุ่นพี่ ผมยังห่างไกลนัก” เฉินหานยิ้มอย่างจนใจ“นายยังมีเวลาอีกยาวนานที่จะเติบโต สักวันหนึ่ง นายจะรับผิดชอบอนาคตของหน่วยพิทักษ์ราตรีในฐานะรุ่นพี่”หลี่เต๋อหยางหยุดชั่วครู่ แล้วพูดต่อ “ก่อนถึงตอนนั้น ก็ให้พวกเรารุ่นพี่แก่ๆ เหล่านี้ แบกรับท้องฟ้านี้แทนพวกนายก่อนแล้วกัน”
