รภาพในการลาพักร้อนของพวกเราต้องพึ่งคุณคนเดียวแล้ว!”หน้ากากหวัง “…”“อย่ามาพูดจาเหลวไหลกับฉัน” หน้ากากหวังใช้ฝักดาบเคาะหัวเขาเบาๆ “วันนี้ถ้าจับสิ่งลี้ลับนั่นไม่ได้ ห้ามใครนอนทั้งนั้น!”…ชายแดนต้าเซี่ยม่านหมอกเฉินหานปกป้องหัวใจดวงนั้น ยืนอยู่ที่ขอบเมืองที่พังทลาย เขาขมวดคิ้วมองไปยังหมอกหนาเบื้องหน้า สีหน้าเคร่งเครียดอย่างยิ่ง“รุ่นพี่เฉินหาน นั่น……” ลู่อวี่หันมามองเขาเมื่อครู่นี้ น้ำทะเลทั้งผืนราวกับมีชีวิตขึ้นมา แม้จะมีหมอกบดบัง จนพวกเขาทั้งสองไม่สามารถมองเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่พวกเขาก็ยังเห็นกระแสน้ำวนขนาดมหึมาที่ปรากฏขึ้นใต้เท้าได้จู่ๆ จะเกิดกระแสน้ำวนใหญ่ขนาดนี้ได้ยังไง?แน่นอนว่าต้องมีเรื่องเกิดขึ้นที่ฝั่งนั้น!เฉินหานสูดหายใจลึก พูดช้าๆ ว่า “เรื่องในม่านหมอก พวกเราไม่สามารถยื่นมือเข้าไปช่วยได้ ตอนนี้พวกเราแค่ทำตามที่พวกเขาบอก ปกป้องหัวใจนี้ให้ดี พาเมืองนี้กลับไปยังต้าเซี่ย……พวกเขาไม่ใช่คนธรรมดา ไม่น่าจะเกิดเรื่องขึ้นง่ายๆ หรอก”ดวงตาของลู่อวี่เต็มไปด้วยความกังวล แต่ก็ทำได้เพียงพยักหน้า แล้วนั่งอยู่กับที่เวลาผ่านไปทีละนิด ตามการเคลื่อนที่ของเมืองที่พังทลาย พวกเขาสามารถมองเห็นอย่างเลือนรางว่า หมอกเบื้องหน้าราวกับมีหน้าผาปรากฏขึ้น หมอกหนาทึบจำนวนมากรวมตัวกัน ปิดกั้นทัศนวิสัยของพวกเขาอย่างสมบูรณ์ราวกับมีแผ่นกระจกล่องหนขวางกั้นหมอกทั้งหมดไว้ด้านนอก และหมอกที่ถูกกั้นไว้นี้สะสมอยู่หน้
