“เทพเจ้าที่สามารถบุกเข้ามาใน ‘จิตทิวทัศน์’ ของฉันได้คงมีไม่น้อย แต่ที่มาได้อย่างง่ายดายแบบนี้……ฉันเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก” อาจารย์เฉินส่ายหน้าอย่างจนปัญญา ค่อยๆ ยกกาน้ำชาในมือขึ้น รินน้ำชาลงในถ้วยเปล่าตรงหน้าไอซิสน้ำชาร้อนๆ ถูกรินลงในถ้วยกระเบื้อง ส่งไอร้อนลอยขึ้นมา ใบชาสีเขียวมรกตหมุนวนเบาๆ ในถ้วย ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ“ชีวิตย่อมหาทางออกเสมอ” ไอซิสกล่าวพร้อมรอยยิ้มเธอหันไปมองทิวทัศน์ลานบ้านแบบจีนอันเป็นเอกลักษณ์นอกหน้าต่าง นิ้วหยกสีเขียวชี้ไปที่ก้อนหินเตี้ยๆ ที่ปกคลุมด้วยหญ้าเขียวขจี “แม้ร่องหินแข็งจะแคบแค่ไหน ก็ไม่อาจต้านทานการหล่อเลี้ยงของชีวิตได้”ทันทีที่เธอพูดจบ ด้านข้างของถ้วยชาในมืออาจารย์เฉินก็งอกหน่อผักสีเขียวออกมาอย่างประหลาดอาจารย์เฉินชะงักอยู่กับที่ถ้วยกระเบื้องใบนี้ไม่มีรอยแตกใดๆ เลย แต่หลังจากหน่อผักงอกออกมา รอยร้าวเล็กๆ ก็เริ่มแผ่ขยายจากโคนหน่อ และยิ่งหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ ตามการเติบโตของผัก……เพล้ง!ไม่กี่วินาทีต่อมา ถ้วยชาในมืออาจารย์เฉินก็แตกออก หน่อผักที่โตเท่าหัวแม่มือร่วงลงที่เท้าของเขาน้ำชาร้อนๆ หกรดเสื้อคลุมของอาจารย์เฉินเปียกเป็นวงกว้าง เขามองเศษถ้วยชาในมืออย่างเงียบๆ ดวงตาฉายแววขมขื่น“นี่เป็นชุดน้ำชาที่ฉันชอบที่สุด……”“โอ้ ขอโทษจริงๆ”รอยยิ้มบนใบหน้าของไอซิสยิ่งสดใสขึ้นภายใต้ท้องฟ้าอึมครึม รถม้าที่แล่นฉิวบนผิวน้ำทะเลเริ่มมีพืชงอกออกมาให้เห็นด้วยตาเปล่า หน่อผัก รากหญ้าด
