ของขวัญชิ้นนี้ช่างมีค่ามากเหลือเกินดินที่สามารถบ่มเพาะกฎเกณฑ์ได้ ทั้งโลกอาจมีไม่มากนัก หากอาณาจักรเทพอื่นๆ รู้ข่าวนี้ คงจะต้องแย่งชิงกันอย่างดุเดือด แต่นิกซ์กลับเก็บรักษามันไว้ตลอด แม้กระทั่งต้องยอมเสียเส้นผมของเมอร์ลินเพื่อแลกกับการมอบมันให้หลินชีเยี่ย……นี่คือสิ่งที่มีค่าที่สุดที่เธอจะมอบให้หลินชีเยี่ยได้“ขอบคุณครับ คุณแม่”หลินชีเยี่ยยืนนิ่งเงียบอยู่นาน ฝังความรู้สึกขอบคุณและสำนึกในบุญคุณทั้งหมดไว้ในใจ แล้วเอ่ยคำพูดสั้นๆ นี้ออกมาจากใจจริงสำหรับเขาแล้ว นิกซ์ไม่ใช่แค่คนไข้ธรรมดาอีกต่อไป แต่ได้กลายเป็นแม่ที่แท้จริงของเขา แม้ว่าทุกอย่างจะเริ่มต้นจากคำว่า ‘แม่’ ที่เรียบง่าย แต่ตอนนี้ คำโกหกที่แสนดีและบริสุทธิ์นั้นได้กลายเป็นความจริงไปแล้วระหว่างแม่ลูก หลินชีเยี่ยไม่อยากพูดคำขอบคุณมากนัก ความดีทั้งหมดที่นิกซ์มีต่อเขา ล้วนถูกเก็บไว้ลึกในใจนิกซ์ยิ้มอย่างอ่อนโยน ดวงตาเต็มไปด้วยความรักและเอ็นดู“โจวผิง เจ้าคิดดีแล้วหรือ?” เธอหันไปถามโจวผิงโจวผิงมองหลินชีเยี่ยนิ่งๆ ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า“คิดดีแล้ว ผมจะให้ยืมกระบี่ของผม” เขากล่าวสาเหตุที่โจวผิงลังเลอยู่นั้น จริงๆ แล้วก็เพราะเขาไม่กล้าไว้ใจนิกซ์อย่างเต็มที่ แต่เมื่อหลินชีเยี่ยออกมาจากรังไหมและได้ยินบทสนทนาระหว่างทั้งสอง เขาก็ตัดสินใจช่วยนิกซ์สักครั้งจากความล้ำค่าของดินที่นิกซ์มอบให้หลินชีเยี่ย โจวผิงก็สามารถยืนยันได้ว่า นิกซ์มองเด็กหนุ่มเป็นลูก
