ที่……ในโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าหญิงสาวในชุดกระโปรงผ้าประดับดาวยืนอยู่ในลาน เงยหน้ามองท้องฟ้า หลังจากผ่านไปนาน เธอค่อยๆ หันหน้ามามองเมอร์ลินที่อยู่ข้างกาย“ตอนนี้ คงไม่มีตัวแปรอื่นแล้วใช่หรือไม่?”เมอร์ลินถอนหายใจยาว “ไม่มีแล้ว……”หลินชีเยี่ยในเสื้อกาวน์สีขาวปรากฏตัวขึ้นในลานอย่างไร้ร่องรอย เขาหันไปมองนิกซ์แล้วถามอย่างสงสัย“แม่ครับ เกิดอะไรขึ้น? ทำไมแม่ถึงให้ผมกลับมา?”นิกซ์จ้องมองดวงตาของหลินชีเยี่ย มุมปากปรากฏรอยยิ้มบาง เธอกล่าวเสียงเบาว่า“เพราะข้าต้องบอกลาเจ้าแล้ว ลูกของข้า”หลินชีเยี่ยชะงัก “บอกลา?”“เวลาของข้าใกล้จะหมดแล้ว” นิกซ์เงยหน้ามองเหนือศีรษะตัวเอง “ข้าสะกดมันเอาไว้ไม่ไหวแล้ว กฎเกณฑ์ที่นี่กำลังขับไล่การมีอยู่ของข้า……ข้าต้องไปแล้ว”หลินชีเยี่ยนึกอะไรขึ้นได้ มองไปที่เหนือศีรษะของนิกซ์ตรงนั้น แถบความคืบหน้าเลือนรางปรากฏขึ้นในสายตาของเขา[ความคืบหน้าในการรักษาของนิกซ์: 97%]“แม่ คุณมองเห็นมันเหรอ?” หลินชีเยี่ยถามอย่างประหลาดใจ“ตั้งแต่มันถึง 95% ข้าก็เริ่มมองเห็นการมีอยู่ของมันแล้ว” นิกซ์ยิ้มบางๆ “ยิ่งไปกว่านั้น ข้ายังมองเห็นสถานการณ์ของเจ้าข้างนอกผ่านที่นี่ได้ด้วย ตอนนั้นเอง ข้าก็เข้าใจทันทีว่าการนับถอยหลังที่ข้าจะอยู่ที่นี่ได้เริ่มขึ้นแล้ว……”“แต่ว่า มันยังไม่ถึง 100% นี่นา” หลินชีเยี่ยอดพูดไม่ได้มีเพียงเมื่อความคืบหน้าในการรักษาถึง 100% ผู้ป่วยถึงจะต้องออกจากโรงพยาบาลจิตเวชแห่งนี้
