หมุนคว้าง พื้นที่รอบตัวเธอหมุนวนราวกับรูบิค สิ่งลี้ลับที่ปีนป่ายอยู่บนตัวร่วงหล่นลงมาอย่างต่อเนื่อง ในที่สุดร่างของเธอก็เบาโหวง ร่วงหล่นลงมาจากอากาศแล้วก็ตกลงมาอย่างมั่นคงในอ้อมกอดของหลินชีเยี่ยหลินชีเยี่ยโบกมือเก็บรูบิคโกลาหลกลับเข้าโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้า เขาอุ้มเจียหลานไว้ในอ้อมแขน มังกรดินเพลิงใต้เท้าของเขากระพือปีกอย่างแรง ร่างของคนทั้งสองและมังกรพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว!หลินชีเยี่ยก้มลงมองเจียหลานที่อ่อนแรง แล้วเอ่ยถาม“เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”เจียหลานพิงอยู่ในอ้อมกอดของหลินชีเยี่ย เหม่อมองดวงตาของเขา ใบหน้าที่ซีดเผือดกลับแดงขึ้นมาในทันที“ฉัน……ฉันไม่เป็นไร……”เธอค่อยๆ ผินหน้าไปอีกทาง ไม่กล้ามองตาหลินชีเยี่ยอีก หัวใจเต้นรัวอย่างรวดเร็วในขณะนั้น ในหัวของเธอเหลือเพียงความคิดเดียว‘ชาตินี้ฉันคุ้มแล้ว!’เห็นว่าเจียหลานแม้จะหมดแรง แต่ไม่ได้รับบาดเจ็บ หลินชีเยี่ยจึงพยักหน้า แล้วพุ่งลงไปยังทิศทางของพวกไป๋หลี่พั่งพั่งในตอนนั้นเอง ท่ามกลางคลื่นสัตว์ร้ายอันมหึมา พลังของสิ่งลี้ลับขั้นอนันต์ตัวที่สามก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าสีหน้าของหลินชีเยี่ยเคร่งเครียดขึ้นมาทันที
