ะรวบรวมพลังกฎเกณฑ์มากมายเพื่อให้สำเร็จในคราเดียวสร้างภาพการสังหารเทพที่น่าตื่นตะลึงจุดประสงค์ก็เพื่อให้เทพที่รอดชีวิตรู้สึกว่า ตนมีความสามารถสังหารเทพได้ในคมกระบี่เดียวสุดท้าย กลยุทธ์เขาก็สำเร็จ จนทำให้อีกฝ่ายตกใจหนีไปตอนนี้ ยังเหลืออีกหนึ่งเรื่องที่ยังไม่เสร็จ……โจวผิงกำกระบี่แน่น รวบรวมลมหายใจที่เหลืออยู่น้อยนิด พุ่งทะยานไปตามเมืองที่พังทลายราวกับสายฟ้าสีดำ……ท่ามกลางคลื่นสิ่งลี้ลับที่เชี่ยวกรากมีเงาร่างหลายร่างรวมตัวกัน ราวกับดาบคมกริบ ทะลวงฝูงสัตว์ที่หนาแน่น ขัดขวางฝูงสิ่งลี้ลับ ที่ดุร้ายและรุกเข้ามาอย่างหนักหน่วงไว้นอกกฎเกณฑ์ของเมืองผีเฟิงตู ไม่มีตนไหนสามารถก้าวผ่านพวกเขาไปได้แม้แต่ครึ่งก้าวเสียงเพลง แสงปืน เงาดาบ วัตถุต้องห้าม……การโจมตีของพวกเขาเหมือนตาข่ายผืนใหญ่ ถักทอกันอยู่นอกเมืองที่พังทลาย เก็บเกี่ยวชีวิตของสิ่งลี้ลับจำนวนมากครืน!ด้านหลังของสิ่งลี้ลับ สัตว์ร้ายยักษ์หลายตัวที่แข็งแกร่งรับรู้ถึงการมีอยู่ของอันตราย พวกมันส่งเสียงคำรามต่ำๆผนึกต้องห้ามของแต่ละตัวแผ่ขยายออกไปยังร่างเงาเหล่านั้นที่แนวหน้าของคลื่นสัตว์ร้าย สิ่งลี้ลับส่วนใหญ่เป็นสิ่งมีชีวิตอ่อนแอที่มีระดับพลังไม่ถึงขั้นมหาสมุทร หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ สามารถใช้วิธีการต่างๆ ของตนสังหารพวกมันได้ราวกับหั่นผักสับเนื้อ แต่พวกเขาไม่เคยละทิ้งความระแวดระวังพวกเขารู้ดีว่าในคลื่นสัตว์ร้ายครั้งนี้ ปัญหาที่แท้จริงก็คือสิ่งลี้ลับ
