ฟิ้ว!ร่างของเฉินหานลอยออกไปหลายร้อยเมตร พุ่งดิ่งลงสู่เมืองเบื้องล่างอย่างรวดเร็วในวินาทีที่เขากำลังจะตกถึงพื้น เส้นใยที่มองไม่เห็นบนร่างกายของเขาก็คลายออกโดยอัตโนมัติ เขารีบบิดตัวอย่างว่องไว ใช้เท้าเหยียบบนแผ่นกระดานข้างๆ เพื่อทรงตัว แล้วลงสู่พื้นอย่างมั่นคงลู่อวี่ที่เห็นเขาถูกโยนออกมา รีบวิ่งเข้ามาหาแล้วถามอย่างตกใจ“รุ่นพี่เฉินหาน! ทำไมรุ่นพี่กลับมาอีกล่ะครับ?”สีหน้าของเฉินหานพลันมืดครึ้มดูเหมือนลู่อวี่จะรู้ตัวว่าคำถามนี้ไม่เหมาะสม เขาจึงกระแอมสองที แล้วรีบเปลี่ยนคำถามใหม่“พวกเขาเป็นใครกันครับ?”เฉินหานถอนหายใจ “พวกเขาคือหน่วยรบพิเศษที่ห้า”“หน่วยรบพิเศษที่ห้า? คือพวกนักเรียนที่ท่านปรมาจารย์กระบี่พูดถึงใช่ไหมครับ?” ลู่อวี่เอ่ยอย่างตกตะลึง “ไม่ใช่บอกว่าพวกเขาจะไม่มาหรอกเหรอครับ?”“แต่พวกเขาก็มาแล้ว”ลู่อวี่หันไปมอง เห็นภาพร่างทั้งเจ็ดกระโดดออกจากเมือง ดวงตาเขาเปล่งประกายความปรารถนา“หน่วยรบพิเศษที่ห้าเลยนะ……ไม่รู้ว่าชาตินี้ผมจะมีโอกาสได้เป็นสมาชิกหน่วยรบพิเศษบ้างไหม……”ลู่อวี่นึกอะไรขึ้นมาได้ “เอ่อ รุ่นพี่ หน่วยรบพิเศษที่ห้านี่มีชื่อเรียกว่าอะไรครับ?”“ชื่อเรียก?”“ใช่ครับ หน่วยรบพิเศษไม่มีชื่อเรียกของตัวเองกันหรอกเหรอครับ?”เฉินหานอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วส่ายหน้า“ฉันไม่รู้……”……หวืด~เสียงลมพายุกระหน่ำกึกก้องอยู่ข้างหูทุกคนหลินชีเยี่ยหันกลับมามอง เห็นเงาร่างของคนรอบข้างที่กระโดดตามลงมาอย่างไม่ลั
