“พวกนายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” เฉินหานมองดูไป๋หลี่พั่งพั่ง เฉาเยวียน และอันชิงอวี๋ที่ถอดหน้ากากออกเช่นกันแล้วถามอย่างสงสัย “พวกนายไม่ได้ออกจากอำเภออันถ่าไปนานแล้วหรอกเหรอ?”หลินชีเยี่ยยิ้มเล็กน้อย “พวกเรากลับมาอีกครั้ง”เฉินหานมองพวกเขาอย่างงงงันครู่หนึ่ง จู่ๆ ความทรงจำบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัว‘ฉันยังมีลูกศิษย์อีกไม่กี่คน พวกเขาภูมิใจในตัวฉันมาก…’‘อืม เก่งมาก พวกเขาคือหน่วยสำรองที่ห้า……หรือบางทีตอนนี้พวกเขาอาจเป็นหน่วยรบพิเศษที่ห้าแล้ว……’ในตอนนี้ เฉินหานราวกับย้อนกลับไปยังคืนที่หิมะโปรยปรายวันนั้น เด็กหนุ่มคนเดียวกันนี้ยืนอยู่ในกระท่อมที่แสนหนาวเหน็บ ใช้ดาบตรงในมือชี้ไปที่จมูกของเขาแล้วพูดว่า‘ผมคือหลินชีเยี่ย หัวหน้าหน่วยสำรองของหน่วยรบพิเศษที่ห้าแห่งหน่วยพิทักษ์ราตรี ตอนนี้ผมเสียใจที่ต้องแจ้งให้คุณทราบว่า หลี่เต๋อหยาง หัวหน้าหน่วย 332 ได้เสียชีวิตอย่างกล้าหาญในการต่อสู้กับราชินีมดเกราะแดง…’เฉินหานดูเหมือนจะนึกอะไรออก ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจ“พวกนายเป็นหน่วยรบพิเศษที่ห้าจริงๆ เหรอ?! แล้วก็เป็นลูกศิษย์ของปรมาจารย์กระบี่ด้วย!”หลินชีเยี่ยพูดอย่างจนใจ “คุณเพิ่งจะเชื่อในตัวตนของพวกเราตอนนี้เองเหรอครับ?”เฉินหานพูดไม่ออกตอนนั้นเมื่อหลินชีเยี่ยบอกเขาว่าตัวเองเป็นหัวหน้าหน่วยสำรองของหน่วยรบพิเศษที่ห้า เขาไม่ได้เชื่อทั้งหมดเพราะตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่เคยได้ยินข่าวเกี่ยวกับหน่วยรบพิเศษที่ห้าเลย ดังน
