ยหลาน โยนเขากลับไป”เจียหลานที่สวมชุดฮั่นฝูสีน้ำเงินเข้ม รีบเดินไปหาเฉินหานที่ถูกมัดไว้ แล้วหิ้วเขาขึ้นมาราวกับหิ้วลูกไก่ จากนั้นก็ใช้แรงโยนไปยังเมืองด้านหลัง!ร่างของเฉินหานลอยละล่ำละลักออกไป“คุณต้องมีชีวิตรอดกลับไปให้ได้” รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้าของหลินชีเยี่ย “บางทีพอกลับไปคราวนี้ อาจจะได้เจอคนคนนั้นก็ได้… ถ้าคุณตาย พวกเราคงอธิบายกับเขาลำบากแน่……”เมื่อร่างของเฉินหานหายลับไปจากสายตาของทุกคนแล้ว หลินชีเยี่ยหันกลับมามองคลื่นสิ่งลี้ลับที่ถาโถมมาราวกับฟ้าถล่มเขายื่นมือออกไปในอากาศ วงเวทย์อัญเชิญปรากฏขึ้น ดาบยาวสีขาวดั่งหิมะตกลงมาในมือของเขา ใต้เท้าของเขาความมืดของราตรีกาลแผ่ซึมออกมาอย่างรวดเร็วข้างกายเขา ไป๋หลี่พั่งพั่งยกนิ้วขึ้น ภาพไท่จี๋แปดทิศขนาดมหึมาปรากฏขึ้นใต้เท้าเฉาเยวียนค่อยๆ วางมือลงบนด้ามดาบที่เอวเจียหลานสะพายธนูไม้ มือถือทวนสีทองอันชิงอวี๋ดันแว่นตา ดวงตาปรากฏประกายสีเทาเสิ่นชิงจู่จุดบุหรี่ให้ตัวเอง แล้วพ่นควันออกมา มืออีกข้างลูบแหวนสีดำที่นิ้วกลางเบาๆเจียงเอ่อร์ลอยอยู่กลางอากาศ ยกมือทั้งสองขึ้นช้าๆ สนามแม่เหล็กรอบตัวเริ่มปั่นป่วน“หน่วยรบพิเศษที่ห้า” ภายใต้หน้ากากซุนหงอคงนั้น ดวงตาของหลินชีเยี่ยเปล่งประกายแห่งความมุ่งมั่นในการต่อสู้ เขาจ้องมองฝูงสัตว์ที่คำรามอยู่ แล้วตะโกนเสียงดัง “บุก!!”ฟิ้ว!ภายใต้ท้องฟ้าอันมืดครึ้ม ร่างทั้งเจ็ดนี้กระโดดลงจากยอดตึกที่พังทลาย มุ่งหน้าเข้าสู่
