่างรวดเร็ว“รุ่นพี่เฉินหาน เป็นอะไรครับ?” ลู่อวี่มองเฉินหานอย่างสงสัย“เมื่อกี้นายได้ยินเสียงอะไรไหม?”“เสียง?”“มีคนวิ่งผ่านไปทางนั้น”เฉินหานชี้มือไปทางทางเข้าลานจอดรถใต้ดิน พูดอย่างมั่นใจ“ทำไมผมไม่ได้ยินล่ะ?”“ฉันจะออกไปดูหน่อย”สีหน้าของเฉินหานดูเคร่งเครียดเล็กน้อย ในเมืองนี้นอกจากพวกเขาไม่กี่คนแล้ว ก็ไม่ควรมีใครอื่นอีก หรือว่าปรมาจารย์กระบี่กลับมาแล้ว? หรือว่ามีคนอื่นในเมืองนี้ตื่นขึ้นมาอีก?ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน เฉินหานก็ต้องออกไปดูสักหน่อยเขาก้าวเดินออกจากลานจอดรถใต้ดิน เนื่องจากเมืองที่แตกสลายนี้เคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่อง เสียงลมครวญครางจึงดังอยู่ทั่วทุกถนนเขาสะพายดาบ เดินไปกลางถนน หันหน้าไปทางที่เสียงดังมาชายหนุ่มหรี่ตาลงลานจอดรถใต้ดินนี้ตั้งอยู่ริมขอบเมืองที่แตกสลาย ก่อนหน้านี้พวกเขาอยู่ใต้ดิน จึงไม่รู้เรื่องภายนอก จนกระทั่งเดินออกมาบนถนน เฉินหานจึงได้เห็นชัดเจนว่าด้านหน้าเมืองนี้มีอะไรอยู่สิ่งลี้ลับนับร้อยที่มีรูปร่างแตกต่างกันราวกับคลื่นทะเลที่ปั่นป่วน กดทับท้องฟ้าอันมืดครึ้ม กำลังพุ่งมาที่นี่อย่างรวดเร็วจากหมอกควัน!“สิ่งลี้ลับมากมายขนาดนี้มาจากไหนกัน?”ลู่อวี่เดินตามเฉินหานออกมาจากลานจอดรถใต้ดิน เมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า เขาก็ยืนนิ่งอยู่กับที่ ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย “ก่อนหน้านี้ยังดีอยู่ไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงโผล่ออกมามากมายขนาดนี้……”สีหน้าของเฉินหานเคร่งเครียดอย่างยิ่งในตอนนั้น สายตาด้า
