กเขากลับบ้าน”ลู่อวี่ยืนนิ่งอยู่กับที่เฉินหานมองใบหน้าของอีกฝ่าย ยิ้มน้อยๆ ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยขึ้นมา“อ้อ บอกความลับกับนายอีกอย่าง ของสะสมของฉันอยู่ในลิ้นชักที่สองใต้ตู้ในสำนักงาน ถ้าฉันไม่กลับมา นายก็เอาไปใช้แทนฉันแล้วกัน……”สิ้นเสียง เขาก็สะพายดาบที่เอว สวมผ้าคลุมสีแดงเข้ม แล้วพุ่งไปยังตึกที่อยู่ชายขอบเมืองอย่างไม่ลังเล!บนถนนที่เงียบสงัด ลู่อวี่ยืนมองเงาร่างที่จากไปอย่างเหม่อลอย ราวกับรูปปั้นที่ยืนอยู่กับที่เฉินหานพุ่งไปถึงตึกนั้น ขึ้นไปชั้นบนสุดด้วยความเร็วสูงสุด ทันทีที่เขาปรากฏตัวบนดาดฟ้า ร่างที่สวมหน้ากากซุนหงอคงก็ค่อยๆ หันกลับมา“เฉินหาน ไม่ได้เจอกันนานนะ”หลินชีเยี่ยถอดหน้ากากออกแล้วยิ้มเฉินหานเห็นใบหน้าคุ้นเคยนั้น ทั้งตัวก็ชะงักงัน“เป็นพวกนายจริงๆ ด้วย……”
