ขาจะก้าวเข้าสู่ขอบเขตนี้ ก็ไม่มีกฎเกณฑ์ให้ใช้โจวผิงยืนอยู่บนก้อนเมฆ จ้องมองความว่างเปล่าเป็นเวลานาน ไม่ขยับเขยื้อนราวกับรูปปั้นเขากำลังครุ่นคิดเขาเป็นมนุษย์คนแรกที่ก้าวเข้าสู่ขอบเขตนี้ เหมือนที่ไป๋หลี่พั่งพั่งกล่าวไว้ เบื้องหลังของเขามีผู้คนนับไม่ถ้วนกำลังมองเงาหลังของเขา แม้จะยากลำบาก แต่ก็มุ่งมั่น ต้องก้าวไปทีละก้าวหากเขาหยุดอยู่แค่นี้ นั่นก็หมายความว่า แม้มนุษย์จะทำลายขีดจำกัดนี้ได้ ก็จะไม่มีประโยชน์อะไรเลย!มนุษย์ก็จะหยุดอยู่แค่นี้……การสังหารเทพ ก็จะเป็นเพียงความเพ้อฝันนี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการเขาต้องการหาทางออกให้มนุษยชาติ!ในที่สุด โจวผิงก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เขายกมือขึ้น ดวงตาทั้งสองเปล่งประกายแสงกระบี่อันเจิดจ้า!พลังกระบี่อันเกรียงไกรพุ่งทะยานออกมาจากตัวเขา บนท้องฟ้าเก้าชั้น พลังกระบี่อันมหาศาลรวมตัวกันจากความว่างเปล่า ราวกับแม่น้ำเหลืองที่ไหลบ่าลงสู่โลกมนุษย์!ภายใต้พลังกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวนี้ ทุกคนบนก้อน [เมฆพลิกกาย] ถูกกดดันจนไม่สามารถขยับเขยื้อนได้แม้แต่น้อยประกายกระบี่ในดวงตาของโจวผิงสว่างจ้ายิ่งขึ้น บนใบหน้าเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนเมื่อในโลกนี้ไม่มีกฎเกณฑ์ที่เป็นของมนุษย์ วันนี้……เขาจะสลักกฎเกณฑ์ที่เป็นของมนุษย์ลงบนมหาวิถีแทนมนุษยชาติ!“หลินชีเยี่ย!!” โจวผิงตะโกนท่ามกลางคลื่นพลังกระบี่“ครับ!”“ส่งกระบี่มา!”หลินชีเยี่ยตกตะลึงไปชั่วครู่ ก่อนจะรีบตอบสนองอย
