สองข้างออกมา จับหอกสีทองไว้แน่น กระโดดลงมาจากกลางอากาศ พุ่งตรงไปยังเทพทั้งสอง!เซธและชูต่างตกใจพร้อมกัน!นี่มันเป็นไปได้อย่างไร?หอกเล่มนี้เป็นทักษะเฉพาะตัวของเทพแห่งความแห้งแล้ง แม้แต่มนุษย์ที่ใช้กระบี่คนก่อนหน้านี้ก็ไม่สามารถต้านทานได้ แม้แต่เทพองค์อื่นก็ไม่กล้ารับมือโดยง่าย แต่กลับไม่สามารถแทงทะลุผิวหนังของเด็กสาวคนนี้ได้?!เธอเป็นใครกันแน่?เจียหลานจับหอกไว้แน่น ผมยาวสีดำสยายพลิ้วดั่งน้ำตก พุ่งเข้าโจมตีเทพทั้งสองอย่างดุดันเทพแห่งสายลมหรี่ตาลง ลังเลครู่หนึ่งก่อนจะยกนิ้วก้อยขึ้น แล้วดีดเบาๆ ไปทางเจียหลานปัง!!ลมพายุพลันปะทุขึ้น พุ่งชนเข้าใส่ร่างของเจียหลาน แต่ไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้บนตัวเธอเลยแต่ในชั่วขณะถัดมา ทั้งร่างเจียหลานก็ถูกลมพัดปลิวไปอย่างควบคุมไม่ได้ ชั่วพริบตาก็ลอยออกไปไกลหลายกิโลเมตร ราวกับเป็นเพียงฝุ่นละอองที่ถูกลมพัดพาไป แล้วหายลับไปเจียหลาน: o(╥﹏╥)o“นางแค่มีการป้องกันที่แข็งแกร่งเท่านั้น ยากที่จะฆ่านางได้ แค่พัดให้ปลิวไปก็พอ” ชูแสดงสีหน้าราวกับว่าเป็นไปตามที่คาดไว้“กลเม็ดน่าขัน” เซธหัวเราะเยาะในตอนนั้น อันชิงอวี๋ที่นั่งอยู่บนเมฆวิเศษ ดันแว่นตาแล้วเกี่ยวนิ้วเบาๆในม่านหมอก เส้นใยล่องหนหลายเส้นรวมตัวกัน เจียหลานที่ล่องลอยอยู่ในลมพายุราวกับปลาที่ติดเบ็ด พุ่งเข้าหาเมฆวิเศษในอากาศอย่างรวดเร็วในที่สุด เจียหลานก็ถูกอันชิงอวี๋ ‘ตก’ กลับมาได้เจียหลานนอนอยู่บนก้อนเมฆนุ่มๆ ด้วยสีหน้าเบ
