าวกับยักษ์สีดำ ยักษ์… ที่แบกท้องฟ้าไว้บนบ่าโจวผิงในชุดดำเปื้อนเลือด เดินอย่างสงบไปที่ทางเข้าโรงรถใต้ดิน เขายื่นมือออกไป ลูบศีรษะของหลี่รั่วเตี๋ยที่อยู่ในอ้อมกอดของลู่อวี่เบาๆ“ไม่ต้องกลัว ฉันอยู่นี่”บนใบหน้าธรรมดาที่ดูหม่นหมองนั้น ปรากฏรอยยิ้มบางๆ อย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นตามปกติเขาหันกลับมา แล้วเดินออกไปนอกโรงรถเพียงลำพังหลายคนมองดูเงาร่างของเขาอย่างตกตะลึง ค่อยๆ จางหายไปในม่านฝุ่นที่ม้วนตลบ ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลังของเขา“หน่วยพิทักษ์ราตรี เฉินหาน ขอความกรุณาท่านปรมาจารย์กระบี่แห่งต้าเซี่ย… สังหารเทพ!”เฉินหานจ้องมองเงาร่างของโจวผิงด้วยสายตาที่มุ่งมั่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนสังหารเทพไม่ได้หมายถึงแค่ให้ปรมาจารย์กระบี่ฆ่าเทพเท่านั้น แต่เป็นดังที่โจวผิงเคยพูดไว้…สังหารเทพ แล้วพาทุกคนกลับบ้านกลับบ้านด้วยกันลู่อวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง รู้สึกถึงเปลวเพลิงที่พลันลุกโชนขึ้นในใจ จากนั้นก็ตะโกนตามทันที“หน่วยพิทักษ์ราตรี ลู่อวี่ ขอความกรุณาท่านปรมาจารย์กระบี่แห่งต้าเซี่ยสังหารเทพ!”ในอ้อมอกของลู่อวี่ เด็กทั้งสามสูดลมหายใจลึก แล้วตะโกนสุดเสียงว่า“ขอความกรุณาท่านปรมาจารย์กระบี่แห่งต้าเซี่ยสังหารเทพ!”“ขอความกรุณาท่านปรมาจารย์กระบี่แห่งต้าเซี่ยสังหารเทพ!”“ขอความกรุณาท่านปรมาจารย์กระบี่แห่งต้าเซี่ยสังหารเทพ!”ในม่านฝุ่นที่ม้วนตลบ ร่างในชุดดำนั้นหยุดฝีเท้า หันกลับมามองพวกเขาแวบหนึ่ง แล้วเดินต
