ทีมโจมตีกันได้ ตราบใดที่ไม่ถึงแก่ชีวิต สามารถใช้วิธีการใดก็ได้……”บนสตรีทฟู้ดที่คึกคักและพลุกพล่าน หยวนกังอธิบายกฎการประลองวันพรุ่งนี้ให้หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ ฟังอย่างอดทน ในขณะที่พวกเขาเพียงแค่ก้มหน้าลง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่……เมืองหลวง ฐานที่มั่นของหน่วย 006ในห้องทำงานของหัวหน้าหน่วยเส้าผิงเกอที่นอนอยู่บนเก้าอี้เอนหลังค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง อ้าปากหาวพลางพึมพำ“ไอ้เหล่าหยวน ปากบอกว่าไม่ให้พวกนั้นได้เปรียบ แต่ดันแอบบอกหัวข้อให้พวกเขา……ฮึ คิดว่าฉันจับไม่ได้รึไง?”เขานวดขมับเบาๆ แล้วลุกขึ้นยืน เดินไปที่โต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสาร แล้วพลิกดูอย่างไม่ใส่ใจตำแหน่งของเขาในหน่วยพิทักษ์ราตรี ไม่เพียงแต่เป็นหัวหน้าหน่วยเมืองหลวงเท่านั้น แต่ยังเป็นหัวหน้าแผนกบุคคลของหน่วยพิทักษ์ราตรีอีกด้วย ต้องดูแลการจัดสรรบุคลากรของหน่วยพิทักษ์ราตรีทั้งหมดที่ประจำการในต้าเซี่ยเขาเป็นหนึ่งในผู้บริหารระดับสูงขององค์กรเขาเซ็นชื่อบนเอกสารสองสามฉบับอย่างไม่ใส่ใจ แล้วโยนปากกาทิ้งไว้ข้างๆ เงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนนอกหน้าต่าง หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ เขาก็ถอนหายใจยาว“พวกเด็กๆ นี่……น่าสนใจไม่น้อยเลยนะ”
