บทที่ 153 ดาบอมตะแห่งยาหวาน ไม่เคยได้ยินมาก่อน
เมิ่งฝานหวนคืนสู่หอศาสตราและจมดิ่งลงสู่การฝึกฝนอย่างไม่ย่อท้อ
ในช่วงเวลานี้ไม่เพียงแต่ระดับพลังยุทธ์ของเขาจะรุดหน้าสู่ขอบเขตเทียนหยวนขั้นที่สอง แต่ทักษะจากคัมภีร์ปราณโลหิตชาด ก็มีความก้าวหน้าขึ้นอย่างเห็นได้ชัด พลังมารที่ไหลเวียนอยู่ภายในร่างกายเริ่มพุ่งพล่านและหนาแน่นขึ้นกว่าเดิม
ทว่าสิ่งที่น่ายินดีที่สุดคือ บัดนี้เขาสามารถสำแดงอานุภาพของกระบี่มารเจ็ดอวสานและวิชากระบี่ราตรีนิรันดร์ ได้โดยยังคงรักษาจิตใจให้กระจ่างใส ไม่ร่วงหล่นลงสู่มรรคาปีศาจอย่างไร้สติ
“นี่นับเป็นก้าวกระโดดที่สำคัญยิ่ง เพราะมันหมายถึงวิถีกระบี่หยวนซื่อของเขาได้เข้าใกล้ความสมบูรณ์แบบไปอีกขั้น”
นอกจากตัวเมิ่งฝานเองแล้ว กระบี่หงชี่ ก็มีการเปลี่ยนแปลงที่เด่นชัด ทว่าสิ่งที่เมิ่งฝานให้ความสำคัญกลับไม่ใช่ตัวศาสตรา แต่เป็น ‘หงชี่’ จิตวิญญาณภายในกระบี่นางนั้น
ทุกครั้งที่นางปรากฏกาย เมิ่งฝานสัมผัสได้ว่ากลิ่นอายของนางทรงพลังขึ้นเรื่อย ๆ แม้แต่ร่างจิตวิญญาณก็ยังควบแน่นจนดูราวกับมีเนื้อหนังจริง
