เย็นวันต่อมา เมิ่งฝานเดินทางมายังตำหนักหลอมยาภายในสวนของเย่ชิงหยูตามนัดหมาย ด้วยความคุ้นเคยในช่วงที่ผ่านมา ทำให้เขาสามารถเดินเข้าออกสถานที่แห่งนี้ได้อย่างผ่อนคลายราวกับเดินอยู่ในสวนหลังบ้านของตนเอง
“ศิษย์พี่หญิงเย่ ข้ามาแล้ว!” เมิ่งฝานเอ่ยทักทายใบชิงอวี๋ด้วยรอยยิ้ม
ขณะนั้นใบชิงอวี๋ไม่ได้กำลังเฝ้าเตาหลอม เป็นสัญญาณชัดเจนว่าการปรุงโอสถได้สิ้นสุดลงแล้ว
“ศิษย์พี่เมิ่ง ข้ารอท่านอยู่นานแล้ว” ใบชิงอวี๋เอ่ยตอบ
ตามธรรมเนียมปฏิบัติทั่วไป เมื่อฝ่ายหนึ่งเรียกพี่สาว อีกฝ่ายย่อมขานรับว่าน้องชาย หรือหากเรียกพี่ชาย อีกฝ่ายย่อมแทนตนว่าน้องสาว ทว่าการที่เมิ่งฝานและใบชิงอวี๋ต่างยกย่องกันเป็น “ศิษย์พี่” ทั้งคู่เช่นนี้ กลับทำให้ลำดับอาวุโสดูสับสนพิกล
เหตุที่เป็นเช่นนี้ เพราะเมิ่งฝานชิงเรียกนางว่าพี่สาวก่อน แต่ด้วยฝีมือและบารมีของเมิ่งฝานที่เหนือกว่านางในทุกด้าน ใบชิงอวี๋จึงมิกล้าบังอาจวางตัวเป็นพี่สาวและเรียกเขาว่าน้องชายอย่างเต็มปาก ทว่านางเองก็ยังมีศักดิ์ศรีที่ต้องรักษา
ส่วนเมิ่งฝานนั้น… เขาหาได้แยแสเรื่องหยุมหยิมเหล่านี้ไม่
