เมื่อได้ยินประโยคนี้ ดวงตาของหลินชีเยี่ยพลันหรี่ลงเล็กน้อย“นายรู้จักฉันเหรอ?”“แน่นอนว่ารู้จัก” จ้าวคุนตาแดงดึงปีกหมวกลงมาปิดดวงตาสีแดงนั้น ก้มหน้ายิ้มพลางเอ่ยว่า “ผมเร่ร่อนอยู่ในโลกมนุษย์มาสิบสองปี… ก็เพื่อวันนี้”หลินชีเยี่ยจ้องมองดวงตาของจ้าวคุนตาแดง แต่ดวงตาสีแดงนั้นถูกหมวกปิดบังไว้แล้ว สิ่งที่เขาเห็นได้มีเพียงดวงตาทั้งสองข้างที่ปิดสนิทเขาไม่เข้าใจว่าจ้าวคุนตาแดงกำลังพูดอะไร“ทำไม? จุดประสงค์ของนายคืออะไร?” หลินชีเยี่ยถาม“เพื่อปฏิบัติตามคำชี้แนะของผู้ยิ่งใหญ่ท่านนั้น และทำให้ความปรารถนาของพระองค์สำเร็จ” จ้าวคุนตาแดงกางแขนทั้งสองข้าง เงยหน้ามองท้องฟ้า จากนั้นวางมือขวาไว้ที่หัวใจ โค้งคำนับอย่างลึกซึ้งไปยังทิศทางหนึ่งด้วยความเคารพหลินชีเยี่ยขมวดคิ้วแน่น จ้องมองเขาครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า พุ่งเข้าใส่เขาอย่างรวดเร็วราวสายฟ้าไม่ว่าสิ่งลี้ลับตัวนี้จะกำลังเล่นแง่อะไรอยู่ วันนี้มันจะต้องไม่มีทางออกจากกรงไม้อมตะนี้ไปได้อย่างมีชีวิตในขณะที่หน่วย 007 กำลังล้อมตึกใหญ่นั้นอยู่ พยายามใช้กำลังจัดการกับผู้ถ้ำมอง หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ ก็มาถึงที่นี่ล่วงหน้าเพื่อเตรียมการจากข้อมูลที่มีอยู่ หลินชีเยี่ยรู้ดีว่าการไล่ล่าแบบหน่วย 007 นั้นไม่มีทางจับสิ่งลี้ลับที่สามารถทำนายอนาคตได้ อีกฝ่ายสามารถคาดการณ์เส้นทางในอนาคตของวัตถุต่างๆ ได้อย่างต่อเนื่อง และตัดสินใจว่าตัวเองจะตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากหรือไม่หากเขาเห็น
