ตั้งแต่การใช้เหยื่อล่อหยางเล่อถง ไปจนถึงการเข้าสิงร่างของจ้าวคุน การทำให้ฉีเสี่ยวอวี๋สลบ การพาหยางเล่อถงหนีไป การทะลุพื้น และการจัดการกับสมาชิกหน่วย 007 ที่เหลืออีกสามคน การกระทำของเขาราบรื่นดั่งสายน้ำ ไม่มีการหยุดชะงักแม้แต่น้อยราวกับว่าฉากนี้ได้ถูกซ้อมในหัวของเขามาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนจ้าวคุนตาแดงยืนอยู่ด้านข้าง เงยหน้ามองไปยังฝุ่นควันที่ลอยอยู่เบื้องหน้า มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย“ดูเหมือนว่าพวกแกจะจับฉันไม่ได้”หานฉิงที่มีสีหน้าเคร่งเครียดเดินออกมาจากกลุ่มควัน บนผิวหนังของเธอมีลายสีม่วงแดงไหลเวียนอยู่ แผ่รังสีน่าสะพรึงกลัว ราวกับจะเผาทั้งตึกนี้พร้อมกับผู้ถ้ำมองตรงหน้าให้มอดไหม้“พิภพปะทะพิภพ คิดว่าจะชนะได้ยังไง?” หานฉิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาจ้าวคุนตาแดงหัวเราะเบาๆ ยื่นมือชี้ไปที่หน้าอกของตัวเอง“แกอยากให้เขาตายเหรอ?”ดวงตาของหานฉิงหรี่ลง“แกกำลังข่มขู่ฉันหรือ?”“ถูกต้อง ฉันกำลังข่มขู่” เขาค่อยๆ ยกปีกหมวกขึ้น ดวงตาสีแดงฉานนั้นหรี่ลงเล็กน้อย “ฉันเห็นแล้วว่าดาบของนาย สุดท้ายก็ไม่ได้แปดเปื้อนเลือดของเขา……และที่นี่ก็จะไม่ถูกเผาด้วยเพลิงสีม่วงของนาย ดังนั้น การข่มขู่ของฉันได้ผลแล้ว”“เก็บเปลวเพลิงของนายไว้เถอะ พอฉันออกไปจากที่นี่ ฉันก็จะปล่อยเขา” เขาสวมหมวกให้ตรง พูดอย่างสงบมือที่ถือดาบของหานฉิงกำแน่น ข้อนิ้วถึงกับซีดขาว ดวงตาของเธอจ้องมองจ้าวคุนตาแดงไม่วางตา ดวงตาลุกโชนด้วยความโกรธหลังจากผ่านไปนาน
