ศูนย์กลางการคมนาคมเมืองหวยไห่
อันชิงอวี๋วางสายโทรศัพท์ในมือแล้วมองไปยังหญิงสาวชุดขาวที่ลอยอยู่ข้างๆ ด้วยสายตาประหลาดใจ
“ง่ายขนาดนี้เลยเหรอ?”
เจียงเอ่อร์พยักหน้า [อืม]
“ความสามารถของเธอไม่ได้มีขอบเขตแค่หนึ่งกิโลเมตรหรอกเหรอ? แล้วทำ ยังไงถึงรบกวนคลื่นสัญญาณโทรศัพท์ ของเสิ่นชิงจู่ที่อยู่ไกลขนาดนั้นได้? ระยะทางต้องไกลถึงสี่ห้ากิโลเมตรได้แล้วนะ?”
[หนึ่งกิโลเมตรคือระยะที่สนามแม่เหล็กในสมองของฉันครอบคลุมได้ ซึ่งก็คือระยะที่ฉันเคลื่อนที่ได้ ไม่ใช่ขอบเขต การใช้ความสามารถ] เจียงเอ่อร์อธิบาย [การที่ฉันรบกวนคลื่นสัญญาณโทรศัพท์เครื่องนั้น ไม่ได้ไปแก้ไขมันโดยตรง ฉัน แค่ใช้สนามแม่เหล็กเปลี่ยนสัญญาณที่ครอบคลุมพื้นที่นี้เท่านั้น
แก่นแท้ของการสื่อสารไร้สายสมัยใหม่คือการแลกเปลี่ยนข้อมูลระหว่างอุปกรณ์ผ่านสัญญาณ สัญญาณส่งผ่าน สถานีฐานที่กระจายอยู่ทั่วไปเพื่อให้สามารถสื่อสารระยะไกลได้ เหมือนตาข่ายใหญ่ที่คลุมเมืองไว้ และฉันสามารถเข้าไป ในตาข่ายนี้จากจุดใดก็ได้ แล้วใช้ความสามารถส่งผลต่อคลื่นสัญญาณโดยตรง ดังนั้นในยุคปัจจุบัน ความสามารถของฉัน สามารถส่งผลถึงทุกที่ที่มีสัญญาณครอบคลุม]
อันชิงอวี๋ครุ่นคิด “นั่นหมายความว่า ถ้าเธอต้องการ ก็สามารถส่งผลต่อโทรศัพท์ทุกเครื่องทั่วประเทศได้เลยใช่ ไหม?”
