้องจริงจังแล้วดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย พลังกระบี่ที่ไม่เคยมีมาก่อนแผ่ซ่านออกมาจากดวงตา เขาตวัดปลายกระบี่เบาๆ ตัดผ่านช่องว่างกลางอากาศในชั่วพริบตา ร่างกายหายวับไปจากที่เดิมวินาถัดมา ด้านหลังของโอซิริส แสงกระบี่อันเจิดจ้าราวกับดวงอาทิตย์แผดเผาก็ผุดขึ้นในทันใด!ตูม!!แดนยมโลกสีดำที่ลอยคว่ำอยู่บนยอดเมฆ ถูกฟันเป็นรอยยาวถึงสองกิโลเมตร พลังกระบี่ม้วนตัวเต็มท้องฟ้าราวกับมหาสมุทรแห่งคมกระบี่ที่ไหลทะลักลงมาจากสวรรค์ชั้นที่เก้า ไหลบ่าไม่หยุดหย่อนในยมโลก ร่างสีดำและสีขาวสองร่างสลับกันเคลื่อนไหวด้วยความเร็วที่ทำให้ตาลายได้เสียงดังสนั่นราวกับฟ้าร้องดังลงมาจากเบื้องบนท่ามกลางซากปรักหักพัง หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ เงยหน้ามองท้องฟ้า ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงพวกเขารู้ว่าปรมาจารย์กระบี่แข็งแกร่งมาก แต่ไม่คิดว่าเขาจะแข็งแกร่งถึงขนาดนี้“ปะทะกับเทพเจ้าแห่งยมโลกได้ซึ่งๆ หน้า” ไป๋หลี่พั่งพั่งกลืนน้ำลายเสียงดัง พลางพึมพำ “ท่านปรมาจารย์กระบี่เป็นมนุษย์จริงๆ เหรอ?”“น่าจะใช่” หลินชีเยี่ยพยักหน้า “ยังไงซะ เทพเจ้าคงไม่มีอาการกลัวสังคมหรอก”“นี่คือพลังของมนุษย์ที่อยู่จุดสูงสุดสินะ……” เฉาเยวียนอดรู้สึกทึ่งไม่ได้ใครจะจินตนาการได้ว่า โจวผิงที่ขยันขันแข็งกวาดพื้นล้างจานอยู่ในโกดัง ตอนนี้กลับกำลังปะทะกับเทพเจ้าแห่งยมโลกอย่างดุเดือดทุกคนมองร่างที่ถือกระบี่บนท้องฟ้านั้น จู่ๆ ก็รู้สึกภาคภูมิใจอย่างบอกไม่ถูกคนที่กำลังต่อสู้ก
