ู่หนึ่ง ก่อนจะนึกถึงความเป็นไปได้บางอย่าง ดวงตาฉายแววไม่ยอมรับและโกรธแค้นอย่างรุนแรง!“พวกแกเป็นสายลับ?!” เขาจ้องเสิ่นชิงจู่ เอ่ยปากด้วยเสียงแหบแห้ง “พวกแกฆ่าท่านพร่ำรำพัน?!”หวืด!หลุมดำเก้าหลุมด้านหลังเขาสั่นสะเทือน เริ่มพังทลายลงทีละน้อย แรงโน้มถ่วงที่รบกวนสนามรบทั้งหมดก็เริ่มผิดปกติกลุ่มเมฆเหล็กที่ลอยอยู่บนท้องฟ้าก็เริ่มร่วงหล่นลงมาจิตวิญญาณของลำดับสามเริ่มเหี่ยวเฉา พลังจิตก็พังทลายตามไปด้วย ผนึกต้องห้ามเหล่านี้จึงไม่สามารถคงอยู่ต่อไปได้อีกเสิ่นชิงจู่หรี่ตาลงเล็กน้อย ไม่ได้ปฏิเสธมาถึงจุดนี้แล้ว ทุกอย่างไม่จำเป็นต้องปิดบังอีกต่อไป“บ้าชิบ! แม่ง! พวกแกฆ่าเขา! ฉันก็ต้องตายด้วย!!” ใบหน้าของลำดับสามบิดเบี้ยวน่ากลัว เขาเหมือนผู้ก่อการร้ายที่ถูกผลักไปสู่ทางตัน ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความโกรธแค้น สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะจับจ้องไปยังแท่นบูชาสีเทาขาว ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง “ถ้าฉันตาย……พวกแกก็อย่าหวังว่าจะมีชีวิตรอด!!”
