ว้กัน ชนกันกลางอากาศ เศษชิ้นส่วนที่แตกกระจายพุ่งออกมาเหมือนม่านกระสุน พาเอาพลังงานจลน์อันน่าสะพรึงกลัวไปชนเข้ากับร่างของลำดับสามที่อยู่ข้างๆ ทำให้เกราะสีดำนั้นเกิดรอยบุบสิบกว่าแห่งบนร่างของเขา เงาของผู้หญิงคนนั้นค่อยๆ เลือนรางลง แสงสายฟ้ารอบๆ ก็หรี่ลงตามไปด้วยสีหน้าของลำดับสามดูมืดมนอย่างยิ่งเหมือนที่อันชิงอวี๋บอกไว้ ผนึกต้องห้ามที่เขาสกัดไว้จำเป็นต้องใช้เกราะสีดำนี้เป็นสื่อกลางในการใช้งาน ถ้าเกราะนี้ได้รับความเสียหายมากเกินไป [เก้าอิน] ก็จะถูกบังคับให้หยุดลง……‘บ้าเอ๊ย!’‘ถ้าเป็นช่วงที่ฉันอยู่ในสภาพสมบูรณ์ แค่ดอกไม้ดำสามดอกบานพร้อมกัน พวกนี้ก็ไม่มีทางรอดออกไปจากที่นี่ได้สักคน!’ลำดับสามสบถในใจอย่างโกรธแค้นเสิ่นชิงจู่จ้องมองร่างอันน่าอนาถของลำดับสาม มุมปากปรากฏรอยยิ้มบางๆในตอนนั้นเอง แหวนสีดำวงหนึ่งปะปนอยู่ในเศษหินที่กระเด็น พุ่งตรงมาทางเขาเสิ่นชิงจู่ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วยื่นมือออกไปรับแหวนวงนั้นไว้[ดาบแยกวิญญาณ]?เสิ่นชิงจู่เงยหน้ามองไปที่เงาร่างในมุมห้องที่สวมหน้ากากตือโป๊ยก่าย อีกฝ่ายหันหลังให้เขา มือขวาซ่อนอยู่ด้านหลัง แอบทำสัญลักษณ์รูปตัว ‘V’เสิ่นชิงจู่กวาดตามองรอบๆ เพื่อให้แน่ใจว่าลำดับสามและเก้าไม่ได้สังเกตเห็นตน แล้วรีบสวมแหวนวงนั้นกลับเข้าที่นิ้วกลางอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็แสร้งทำหน้าเคร่งเครียด พึมพำอะไรบางอย่างพลางพุ่งเข้าหาลำดับเก้าเจียงเอ่อร์ได้ควบคุมลำดับเก้าจนถึงขีดสุดแล้ว
