ลำดับเจ็ดยืนอยู่บนบันไดชั้นสอง สายตากวาดมองไปรอบๆ แต่ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆเธอก้าวเดินไม่ช้าไม่เร็วไปข้างหน้าตึก ตึก ตึก……เสียงรองเท้าส้นสูงดังก้องในระเบียงที่ว่างเปล่า ผนังด้านขวาหลุดร่อนเพราะขาดการบูรณะมานาน เผยให้เห็นอิฐสีเทาจำนวนมาก หน้าต่างด้านซ้ายมีเถาวัลย์พันเกี่ยวกันซับซ้อนมากมาย บดบังแสงอาทิตย์บางส่วน ทอดเงาลงบนระเบียงทั้งชั้นสอง นอกจากเสียงรองเท้าส้นสูงที่ก้องกังวานแล้ว ก็เงียบสงัดไปหมดสิ่งที่เธอไม่ทันสังเกตคือ ทุกครั้งที่เธอก้าวเดิน หญ้าสีเขียวสดก็จะงอกขึ้นมาจากรอยแตกของกระเบื้องพื้นอย่างเงียบๆ ค่อยๆ เติบโตอย่างไร้สุ้มเสียง……เขียวชอุ่ม อ่อนนุ่ม ในคฤหาสน์ที่ทรุดโทรมแห่งนี้ เต็มไปด้วยลมหายใจแห่งชีวิตระเบียงเบื้องหลังเธอ ค่อยๆ กลายเป็นทุ่งหญ้าเขียวขจีลำดับเจ็ดดูเหมือนจะรู้สึกถึงบางสิ่ง ขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นจึงหยุดฝีเท้า แล้วหันกลับไปมองม่านตาของเธอหดเล็กลงทันที!เด็กสาวชุดขาวที่ไม่มีขาทั้งสองข้าง กำลังลอยอยู่เบื้องหลังเธออย่างเงียบงัน ดวงตาเย็นชาจ้องมองเธอนิ่ง ราวกับเป็นวิญญาณไร้เสียงก่อนที่ลำดับเจ็ดจะทันได้ตอบสนอง วิญญาณนั้นก็พุ่งเข้าชนร่างของเธอ!ตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นมา ลำดับเจ็ดก็สูญเสียการควบคุมร่างกายแทบจะพร้อมกัน ทุ่งหญ้าเขียวขจีที่ปกคลุมครึ่งระเบียงก็ลุกลามราวกับไฟป่า ครอบครองทั้งระเบียงในพริบตาดอกไม้ตูมต่อผลิบานท่ามกลางทุ่งหญ้าอย่างต่อเนื่อง ชั่วพริบตาก็กลายเป็นทะเ
