กสู้กัน ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะชนะ แม้ว่าสิ่งที่เขาถนัดที่สุดคือการหนี แต่ก็ยังไม่มั่นใจว่าจะหลบหนีจากเงื้อมมือของปรมาจารย์กระบี่ท่านนี้ได้สำเร็จ ตอนนี้ได้แต่หวังว่าตัวเองจะสามารถแยกตัวออกจากแท่นบูชาข้างล่างนั้นได้ แล้วรีบหนีไปให้เร็วที่สุด“อ้อ” โจวผิงพยักหน้า “งั้นนายไปได้”พร่ำรำพันถอนหายใจอย่างโล่งอก…ทันใดนั้น ขณะที่เขากำลังหมุนตัวเตรียมจากไป แสงกระบี่สายหนึ่งก็พุ่งออกมาจากมือของโจวผิง!“……ไอ้แม่งเอ๊ย แพทริก ซาลาเปาไส้ปูทำมือของยาย!”ร่างของพร่ำรำพันถูกแสงกระบี่ฉีกขาดครึ่งในพริบตา ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้เขาเสียสติ และหลุดปากด่าออกมาเป็นคำหยาบที่ตัวเองก็ไม่รู้ความหมายชุดทักซิโด้สีดำนั้นเปล่งแสงสีดำออกมา ซ่อมแซมส่วนล่างของร่างกายที่ถูกฟันขาดให้กลับคืนสภาพเดิมในชั่วพริบตา พร่ำรำพันหันกลับไปมองโจวผิงที่ใบหน้าไร้อารมณ์ด้วยสีหน้าซีดเผือดเขารู้ว่าตัวเองถูกจับตามองแล้วหากอาศัยเพียงตัวเขาเอง การหนีคงเป็นเรื่องยากเขาก้มหน้าลง ตะโกนไปยังคฤหาสน์เบื้องล่าง “แกยังรออะไรอยู่? ถ้าฉันตาย แกก็อยู่ไม่ได้เหมือนกัน!”ในลานของคฤหาสน์ สุนัขตัวนั้นเริ่มคำรามเสียงต่ำ ดวงตาฉายแววลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็อ้าปากที่เต็มไปด้วยเลือดออกกว้าง แล้วเห่าขึ้นฟ้า“โฮ่ง!”ในวินาถัดมา มันก็แปลงร่างเป็นมังกรใต้พิภพสีเขียวยาวร้อยเมตร ร่างอันใหญ่โตบดขยี้ลานทั้งหมดให้กลายเป็นซากปรักหักพัง ปีกคู่ใหญ่กระพือแรงๆ ทีเดียว ลมพายุก็ทำ
