ม่เหล็กในสมองของเธอให้เหมือนกับของฉันทุกประการและการที่จะทำแบบนั้นได้ ต้องมีเงื่อนไขสองข้อ หนึ่งคือพลังจิตของเธอต้องแข็งแกร่งพอ และสองคือเธอต้องเคยถูกฉันเข้าสิงมาก่อน ถึงจะรู้จักการผันผวนของสนามแม่เหล็กของฉัน และเลียนแบบมันได้……แต่ฉันไม่เคยเข้าสิงเธอเลยนะ?]“บังเอิญหรือเปล่า?”[……อาจจะ]อันชิงอวี๋พยักหน้า “แล้วก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่ในสำนักงาน พวกเธอคุยอะไรกันบ้าง?”เจียงเอ่อร์ชะงัก หันหน้าไปอีกทาง แล้วพูดแผ่วเบา[นั่นเป็นความลับ]…เมืองหลินถังย่านใจกลางเมืองเสิ่นชิงจู่เดินตามหลังลำดับเจ็ดไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย มือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋า สายตากวาดมองร้านค้าสองข้างทาง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่วันนี้ลำดับเจ็ดไม่ได้สวมชุดกี่เพ้าเหมือนเคย เพราะในช่วงเวลาแบบนี้ พวกเขาต้องระมัดระวังตัว หลีกเลี่ยงการดึงดูดความสนใจ แต่ถึงแม้เธอจะสวมเพียงเสื้อฮู้ดหลวมๆ ก็ยังไม่อาจปิดบังรูปร่างอันเย้ายวนของเธอได้ ทำให้คนรอบข้างต้องเหลียวมองมือซ้ายของเธอถือพัดพับ มือขวาถือแก้วชานม ริมฝีปากสีแดงสดยกขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนเธอจะสนุกกับสายตาของคนรอบข้างที่มองมา“ทำไมนายถึงเดินช้าแบบนี้?” ลำดับเจ็ดหันมามองเสิ่นชิงจู่ที่เดินอืดอาดอยู่ข้างหลังด้วยสีหน้าไม่พอใจ “ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เวลาที่เราจะซื้อของก็จะไม่พอนะ นายตั้งใจหรือเปล่า?”เสิ่นชิงจู่มองเธอด้วยสายตาเย็นชา “ถ้าคุณไม่เสียเวลาสองชั่วโมงไปกับการเดินช็อปปิ้งซื้อเสื้อผ้า เวลาของ
